પન્ના નાયકની વાર્તા-૧ (સુજાતા)

(છેલ્લા ૪૫ વર્ષોથી, ફિલાડેલ્ફિયા, અમેરિકાસ્થિત, સુજ્ઞ શ્રી પન્નાબેન નાયક, “ધ લિવિંગ લેજન્ડ” કવયિત્રીની કવિતાઓ દેશ-વિદેશના ગુજરાતી સાહિત્યપ્રેમીઓના અંતરમન પર એકહથ્થુ રાજ કરી રહી છે. પન્નાબેને ગુજરાતી ભાષાને એમની આગવી “પન્નાઈસ્ટીક શૈલી” ની ભેટ આપી છે, તેની નોંધ ગુજરાતી સાહિત્યના ઈતિહાસમાં સોનેરી અક્ષરોએ સદૈવ લેવાશે. પન્નાબેન એમની કવિતાઓમાં વંધ્યત્વ, ઘરઝૂરાપો, પ્રણય ને પરિણયની વિસંવાદિતાના અનોખા, તરોતાઝા અને નાજુક વિષયો લઈને આવ્યાં, એટલું જ નહીં, પણ, એ વિષયોનું ખેડાણ ખૂબ જ “કન્વીક્શન”- પ્રતીતિથી- અને “સેન્સિટિવિટિ” – સંવેદનશીલતાથી, કોઈ પણ જાતની આભડછેટ રાખ્યા વિના કર્યું. પન્નાબેને ગુજરાતી કવિતાઓને વિશ્વકવિતાના સ્તર પર મૂકી છે.

અહીં, આજે, “આંગણા” ની “રવિપૂર્તી”માં આવનારા તેર રવિવાર સુધી, પન્નાબેન જેવા સિધ્ધહસ્ત અને સક્ષમ સર્જકની વાર્તાઓ રજુ કરતાં, મને અત્યંત આનંદ થઈ રહ્યો છે. એમની વાર્તાઓ પ્રિન્ટ મીડિયામાં અને પુસ્તકાકારે પ્રગટ થઈ છે. આ વાર્તાઓ દેશ-કાળથી પરે છે, કારણ, આ વાર્તાઓમાં માણસની, -પછી એ કોઈ પણ દેશ ને સમયમાં જીવનારા, કાળા કે ગોરા, સ્ત્રી કે પુરુષ હોય- એમની Rawness and Nascent Feelings – ની વાતો Unapologetically – કોઈ પણ જાતની ક્ષમાયાચના વિના કરવામાં આવી છે. આ વાર્તાના નાયક અને નાયિકા દેખીતી રીતે સુખી છે કે દુઃખી, સામાજિક અને વ્યાવસાયિક દ્રષ્ટિએ સફળ છે કે અસફળ, એવા સ્થૂળ સ્તર પર જરાયે ગૂંચવાયા વિના, પન્નાબેન એમના પાત્રોના અંતરમનના સતત સંઘર્ષ અને એના નિષ્કર્ષની વાત કોઈ પણ છોછ રાખ્યા વિના કરે છે, એટલું જ નહીં, પણ, વાર્તાના નાયક કે નાયિકા કેવા દેખાશે કે લોક શું કહેશે, એની પરવા વિના, કે પછી, નીતિમત્તાના ઉપદેશ વિના તથા વાર્તાના પાત્રો પર કોઈ પણ ચૂકાદો આપ્યા વિના, લેખક, એમને જે કહેવું છે તે, વાચકને ઝંઝોડી જાય એટલી ચોટદાર રીતે કહી જાય છે. આ વાર્તાઓના અત્યંત નાજુક અને સંવેદનશીલ વિષયો કોઈ એક દેશકાળ કે લોકોને ક્વોલિફાઈડ કે ડિફાઈન નથી કરતાં પણ, સમસ્ત માનવજાતને એકસરખી રીતે જ સ્પર્શે છે. પન્નાબેને એમની વાર્તાઓમાં નવિનતાસભરથી અને તાજગીસભરતાથી એમના પાત્રોને ખૂબ વ્હાલથી રમાડ્યા છે. પન્નાબેન એમની કવિતાઓની જેમ જ, એમની વાર્તાઓની સાથે અંતરની પ્રામાણિકતાથી વફાદારી નિભાવે છે. પન્નાબેનની વાર્તાઓમાં હ્રદયની સચ્ચાઈ ઊડીને આંખે વળગે છે. આશા રાખું છું કે અમારા વાચકો આ વાર્તાઓને પરિપક્વતાથી અને ઊંડી સજ્જતાથી માણશે.

પન્નાબેન, “આંગણા” ના સહુ સહ્રદયી વાચકો તરફથી આપને આવકારતાં, હું ભાવવિભોર છું. આપના લખાણો – પછી ભલે એ નિબંધો, કાવ્યો કે વાર્તાઓ હોય – ગુજરાતી સાહિત્યનો અમૂલ્ય ખજાનો છે. આપની વાર્તાઓનો વૈભવ અને આપનું અંતઃકરણપૂર્વક સ્વાગત છે. –જયશ્રી વિનુ મરચંટ)

સુજાતા

સુજાતા વોશિંગ્ટન, ડીસીમાં કોન્ફરન્સ પતાવી ફિલાડેલ્ફીયા આવવા નીકળી. યુનિયન સ્ટેશન પર ઈન્ડિકેટર જોયું. ફિલાડેલ્ફીયાની ટ્રેન સવા દસને બદલે પોણા અગિયારે આવવાની હતી. એણે સ્ટારબક કોફી શોપમાં જઈ ચ્હા લીધી.

પર્સમાંથી ડબ્બી કાઢી મસાલો નાંખ્યો. હજી આટલાં વરસ પછીય અમેરિકામાં ચ્હા જ અને તેય મસાલા સાથે? એવું કોઈકે પૂછેલું તે યાદ કરીને સુજાતા મનોમન હસી પડી. યુ કેન ટેઇક મી આઉટ ઓફ ઈન્ડિયા બટ યુ કેન નોટ ટેઇક ઈન્ડિયા આઉટ ઓફ મી એણે કહેલું.

 

ચ્હા લઈ એ ટ્રેનની રાહ જોતી બાંકડા પર બેઠી. આજુબાજુ નજર કરી.

જાત જાતના માણસો હતા. અમેરિકન, જાપાની, ચાઈનીઝ, ઈન્ડિયન. બાળકો, વિદ્યાર્થીઓ, વૃદ્ધો. કોઈ સેન્ડવિચ ખાતું હતું. કોઈ કોફી પીતું હતું. કોઈ કોક પીતું હતું. એક છોકરો-છોકરી આજુબાજુની પરવા કર્યા વિના પ્રેમ કરતાં હતાં. પીએ સીસ્ટમ પર ટ્રેન મોડી છે એની સતત જાહેરાત થતી હતી. એ અવાજ બીજા સઘળા અવાજને દાબી દેતો હતો.

બોસ્ટન જતી ટ્રેનની જાહેરાત થઈ. પહેલાં બાળકો, એમનાં મા-બાપ, પછી સિનીયર સિટિઝન્સ, અને એ પછી બીજાં બધાં. બધાં શાંતિથી ટ્રેનમાં ગોઠવાઈ ગયાં. ટ્રેઇન બહુ ભરેલી નહોતી. સુજાતાની સામેની સીટ ખાલી હતી. એને થયું કે એવું કોઈ ન આવે જેની સાથે વાત કરવી પડે. એને દિવસો પહેલાં શરૂ કરેલું પુસ્તક “માઈગ્રેટરી બર્ડસ” પૂરું કરવું હતું. એને શીર્ષક પર હસવું આવ્યું. યુનિવર્સિટીની લાઈબ્રેરીમાં આવ્યું ત્યારે એ પુસ્તક પક્ષીઓને લગતું છે સમજીને બાયોલોજી લાઈબ્રેરીમાં મોકલવામાં આવેલું. ત્યાંથી લાઈબ્રેરિયનની ચિઠ્ઠી સાથે પાછું આવ્યું કે એ પક્ષીઓ પર નહીં, પણ, એવા ઈમીગ્રન્ટસ પરનું છે જે પક્ષીઓની જેમ દેશમાં અને અમેરિકા વચ્ચે અવરજવર કરતા હોય. સુજાતાને થયું કે એ પણ એવું પક્ષી જ છે જે અમેરકામાં સ્થાયી થયા પછી અનેક કારણોસર દેશમાં આવજા કરે છે.

“ક્યાં સુધી આમ આવજા કરીશ?” સુજાતાએ મનોમન પૂછ્યું.

સુજાતાએ બારીની બહાર જોયું. શિયાળાની સવારનો ઠંડો પવન સૂસવતો હતો. બહારનાં ઠુંઠાં વૃક્ષોને કાતિલ ઠંડી ડામતી હોય એવું લાગતું હતું. અચાનક બે ડબ્બાની વચ્ચેનું બારણું ખૂલ્યું. બહારથી ધસી આવેલો પવન એના ગરમ કોટમાં પ્રવેશી શક્યો નહીં પણ એના વાળ થોડા અસ્તવ્યસ્ત કરી ગયો. બારણામાંથી એક વૃદ્ધ બાઈ પ્રવેશી.એણે માથે સ્કાર્ફ બાંધ્યો હતો. ખભે પર્સ હતી. હાથમાં ઘસાઈ ગયેલી ચામડાની બેગ હતી. એમાંથી મેકડોનલ્ડની જાહેરાત કરતા અને આખા ડબ્બામાં એની વાસ ફેલાવતા હેમ્બર્ગર અને ફ્રેન્ચ ફ્રાય ડોકાતા હતા.

“સામે કોઈ બેઠું છે?” ખાલી સીટને ચીંધતાં એ બાઈએ પૂછયું.

“ના, ના.” સુજાતા આછા સ્મિત સાથે બોલી અને “માઈગ્રેટરી બર્ડસ” અધૂરી વાર્તા શરૂ કરી. પુસ્તક ખોળામાં રાખી સુજાતાએ ફરી બારી બહાર જોયું. શિયાળાને કારણે કોઈ વનરાજી નહોતી. હતી ફક્ત મેરીલેન્ડનાં ગોઠવેલાં અને ગોઠવાયેલાં ઘરોની પેટર્ન દરમિયાન, ખોળામાંથી પુસ્તક સરી ગયું એનો સુજાતાને ખ્યાલ પણ ન રહ્યો.

“તમારું પુસ્તક.” સામે બેઠેલી બાઈએ કહ્યું.

સુજાતાએ એ બાઈના કરચલીવાળા હાથ અને મોઢા સામે જોયું. મોઢા ઉપરના ભાવ પરથી કોઈ નવીસવી બાઈ લાગી. સુજાતાને થયું કે વર્ષો પહેલાં એના ચહેરા પર પણ નવા આવનારનો ચહેરો આમ જ છતો થયો હશે.

 

થેંક યુ.” સુજાતાએ આભાર માન્યો. બાઈના હાથમાં પણ પુસ્તક હતું. કવર પરનો ચહેરો સુજાતાને પરિચિત હતો. એની અતિપ્રિય મુવીના નાયકનો.

“ડોક્ટર ઝીવાગો વાંચો છો? રશિયનમાં? તમે રશિયન જાણો છો?” સુજાતાથી પૂછ્યા વિના ન રહેવાયું.

“હા.”

“તમે રશિયન છો?”

“હા, હું રશિયન છું. અંગ્રેજી પણ જાણું છું. ઘરની યાદ આવે ત્યારે રશિયનમાં વાંચું છું”. એ બાઈ બોલી.

ઘર? ઘરની યાદ? સુજાતાને એ શબ્દો થોડા ઠાલા લાગ્યા.

“એવું છે ને કે અમે થોડા મહિના પહેલાં જ અમેરિકા આવ્યા છીએ.”

“ઓહ, એમ?”

સુજાતા પોતાના વિચારમાં ખોવાઈ ગઈ. એને હવે મારું ઘર ક્યાં? કોઈની કવિતાની અંતિમ પંક્તિ યાદ આવી. એને એનું મુંબઈનું ભર્યુંભાદર્યું ઘર યાદ આવ્યું. બા-બાપાજી, ભાઈઓ-ભાભીઓ, બહેનો, ભત્રીજા-ભત્રીજીઓ. એક આદર્શ સંયુક્ત કુટુંબ. મનોહરને પરણીને અમેરિકા આવી. એ વાતને વર્ષો વહી ગયાં. ક્યારેક ક્યારેક એ જૂના આલ્બમમાંથી ફેમિલી પોટ્રેટ કાઢીને જોઈ લેતી. ગાંધીજીના જમાનાને પ્રતિબિંબિત કરતાં ખાદીના ડગલા-ટોપીમાં બેઠેલાં બાપાજી, ગુજરાતી સાડલામાં અતિ પ્રભાવશાળી લાગતાં બા, ભાઈઓ-ભાભીઓ અને વચ્ચે એ. એ આલબમ બંધ કરી દેતી અને સ્મરણની ઋતુ પણ પૂરી થતી.

હવે, એ ઘેર પહોંચશે ત્યારે હંમેશની જેમ ઘર બંધ જ હશે. પોતે ચાવીથી બારણું ખોલશે અને બારણાને એક પગે થોડો ધક્કો મારી અંદર જશે. અંદર અંધારું હશે. જમણે હાથે સ્વીચ ઓન કરશે. ઘર જેમ મૂકીને ગઈ હતી એમ જ હશે. એક વાર એણે ખાલી ઘરે આવવાની વાત મનોહરને કરેલી. ત્યારે મનોહરે કહેલું કે એ બહાર જ ન જાય તો ખાલી ઘરમાં આવવું ન પડે. વળી, ઉમેરેલું, કે, ‘આમે આપણે આપણા ઊભા કરેલા શૂન્યાવકાશમાં જ રહેતા હોઈએ છીએ.’ સુજાતાને મનોહરના એવા જવાબમાં રસ નહોતો. મનોહરના જવાબ માટે થોડો ગુસ્સો ય આવેલો. એ ધમધમ કરતી ઉપર ગયેલી. મૂંગે મોઢે ઈસ્ત્રી કરવા માંડેલી. જાણે જીવનમાં પડેલી ખાલીપણાની કરચલીઓ ભાંગતી હોય એમ. ત્યારે એ મનોહરને સમજાવી શકી નહોતી કે કેમ એ ખાલીપણાનો અનુભવ કરતી હતી. અને પછી? પછી તો એને અમેરિકા ગમી ગયું હતું. એકલા રહેવાનું કોઠે પડી ગયું હતું. મનોહરને અવસાન પામ્યે પાંચ વર્ષ થયાં હતાં. એના અવસાન પહેલાં એ રિટાયર થઈને, એની વૃદ્ધ માતાની સેવાના આશયે અમદાવાદ ગયો હતો. સુજાતાને એનો રંજ નહોતો. એને એનું ભણાવવાનું હતું. તેજસ્વી વિદ્યાર્થીઓ હતા. અમેરિકન અને ભારતીય સરસ મિત્રો હતા. લેખનપ્રવૃત્તિ હતી. પાડોશ સારો હતો. બાજુમાં રહેતો જિમ બટલર એનું ધ્યાન રાખતો હતો.

“વિલ્મીંગ્ટન ક્યારે આવશે?” થોડા પેસેન્જર્સને ઊતરતા જોઈ રશિયન બાઈએ પૂછયું.

“આ બોલ્ટીમોર સ્ટેશન છે. આના પછી. હું તમને કહીશ.”

ટ્રેઈન બોલ્ટીમોર સ્ટેશનના પ્લેટફોર્મ પરથી બહાર નીકળી. બહાર ઝરમરતો સ્નો દેખાયો.

“અરે, સ્નો પડે છે.” સુજાતાએ કહ્યું.

“સ્નો? તમે કહ્યું સ્નો? ક્યાં છે સ્નો?”

સુજાતાએ બારી બહાર આંગળી ચીંધી કહ્યું, “આજે બે-ત્રણ ઈંચ પડવાની આગાહી છે.”

રશિયન બાઈ હસી પડી. “રશિયાનો સ્નો જોયો છે? ઢગલે ઢગલા. ક્યાંય જમીન જ ન દેખાય. વન્ડરલેન્ડમાં હોઈએ એવું બધું સ્નો આચ્છાદિત. અમે ગરમ કપડાં પહેરીએ. ઘરમાં સગડી સળગાવીને બેસીએ. છોકરાંઓ સ્કીઈંગ કરવા નીકળી પડે. અહીં ઘર બધું બંધ બંધ.ઘરમાં હવા ગરમ ગરમ. બહારની ચોખ્ખી હવા જ નહીં. ઈન્ડિયામાં સ્નો પડે?”

“હા, પડે પણ ઉત્તરમાં. હું મુંબઈની છું.”

“તમને સ્નો ગમે?”

સુજાતા શરૂઆતના વર્ષોમાં ધકેલાઈ ગઈ. તાજા જ પડેલા સ્નોમાં એ મનોહરને ખેંચી જતી. સ્નોના ગોળા બનાવીને એકબીજા પર ફેંકતા. મનોહર ઘરમાં જાય એટલે એ સ્નો પર નામ લખવાની રમત રમતી. પછી વરસાદ પડતો ત્યારે એના

લખેલા નામને વહી જતો જોઈ રહેતી.

“હા, ગમતો પણ હવે નહીં. હવે સ્નો પડે છે ત્યારે એને શવલ કરવો પડે છે જેથી ગરાજમાંથી ગાડી બહાર કાઢી શકાય.”

“અમારે ત્યાં તો છ છ મહિના સ્નો પડે. ઈન્ડિયા સુંદર દેશ છે, નહીં? મેં તો ફોટામાં જોયો છે. તમે કેમ અહીં આવ્યા?”

એ પ્રશ્ને સુજાતાને ચમકાવી દીધી. શા માટે અહીં આવ્યા? સુજાતાને થયું રશિયનો જેવું કપરું જીવન તો ઈન્ડિયામાં નથી

અને તોય સ્વેચ્છાએ ભારતીઓ અહીં આવ્યા અને આવે છે. ડોલર્સ કમાવા તો ખરા જ પણ સાથે સાથે વ્યક્તિગત પ્રગતિ ઉન્નતિની તક ખરી ને? સુજાતાને અનેક કારણો જડ્યાં પણ એ રશિયન બાઈના સવાલનો જવાબ ગળી ગઈ. ટ્રેન હવે થોડી ધીરી પડી હતી.

“ટ્રેન બહુ મોડી તો નહીં થાય ને? મારા હસબન્ડ મને લેવા આવવાના છે. સ્ટેશન પર રાહ જોતા હશે.”

સુજાતાને મનોહર યાદ આવ્યો. અમદાવાદ પાછા ગયા પછી એની તબિયત કથળી. શરીર એક પછી એક રોગોનું ધામ બનતું ગયું. સુજાતા તબિયત વિશે પૂછે તો એક જ જવાબ મળે ‘હોની સો હોની’. મનોહરના મેડિકલ ખર્ચને પહોંચી વળવા અને ઈન્શ્યોરન્સ કવરેજ માટે સુજાતા અમેરિકા રહી હતી એની ભાગ્યે જ કોઈને ખબર હતી અને એણે કોઈને કહ્યુંય નહોતું.

રશિયન બાઈનો પતિ એને લેવા આવશે. એ બન્ને ઘેર જશે. દિવસો, મહિનાઓ, વરસો વીતતાં જશે. પછી? પછી એ લોકો પણ અમેરિકન થઈ જશે. અમેરિકન ભઠ્ઠીમાં એકરસ થઈ જશે. એમના કુટુંબને બહુ મીસ નહીં કરે કે કરશે?  રશિયન ભૂમિને, ત્યાંના ઘાસને, ત્યાંનાં પતંગિયાંને, ત્યાંના સ્નોને, ત્યાંના વરસાદને યાદ કરશે કે ભૂલી જશે? રશિયા આવજા કરશે? કે ઘર એટલે અમેરિકા જ કહીને અહીં સ્થાયી થશે?

“વિલ્મીંગ્ટન, વિલ્મીંગ્ટન.” ટ્રેનના કન્ડકટરે બૂમ પાડી જાહેરાત કરી.

રશિયન બાઈ ઊઠી. ઊઠતાં ડોક્ટર ઝીવાગો ખોળામાંથી પડી ગયું. સુજાતાએ વાંકા વળી લીધું. હસીને આપ્યું. આપતી વખતે રશિયન બાઈનું નામ પૂછવાનું હોઠે આવ્યું પણ ન પૂછયું. બાઈ હસતી હસતી “બાય” કહીને ઊતરી ગઈ.

સુજાતાએ જોયું તો દૂરથી એક પુરુષ ટ્રેનના ડબ્બા તરફ આવતો હતો. એણે હાથ લંબાવ્યો હતો. બાઈ એના તરફ આગળ વધી ત્યારે પુરુષે એને હોઠ પર ચુંબન આપી, હાથ ગળે વીંટાળ્યો. બન્ને જણ એકમેકને વળગી ઝરમરતા સ્નોમાં અદ્દશ્ય થઈ ગયા.

“નેક્સટ સ્ટેશન ફિલાડેલ્ફીયા.” ટ્રેનના કન્ડકટરે બૂમ પાડી જાહેરાત કરી.

સુજાતાએ બારી બહાર જોયા કર્યું. નજર ખસેડી વણવંચાયેલું પુસ્તક બંધ કરી પર્સમાં મૂક્યું. ઊભી થઈ, રેક પરથી બેગ ઊતારી. ફિલાડેલ્ફીયા આવવાની રાહમાં દરવાજા પાસે જઈને ઊભી રહી.

’ફિલાડેલ્ફીયા નેક્સટ. ફિલાડેલ્ફીયા નેક્સટ.’ ટ્રેનના કન્ડકટરે ફરી જાહેરાત કરી.

સ્ટેશન આવ્યું. સુજાતા પ્લેટફોર્મ પરથી એસ્કલેટર લઈને ઉપર આવી. એસ્કલેટર પાસે એનો પાડોશી જિમ બટલર ઊભો હતો.

“હાય, સુ. આઈ થોટ આઈ વિલ પીક યુ અપ સીન્સ ઈટ ઈઝ સ્નોઈંગ. વેઈટ હિઅર. આઈ વિલ ગો એન્ડ ગેટ ધ કાર.” જિમે કહ્યું.

“નો, આઈ વિલ ગો વિથ યુ.” એમ કહી સુજાતા જિમની સાથે ચાલવા લાગી. એને લાગ્યું કે એ જિમને વળગીને પાર્કિંગ લોટ તરફ જઈ રહી છે અને પેલી રશિયન બાઈ એના પતિ સાથે ઊભી ઊભી એને અને જિમને જોઈ રહી છે.

 

*******

Advertisements

8 thoughts on “પન્ના નાયકની વાર્તા-૧ (સુજાતા)

  1. એક ઉત્તમ વાર્તા – ઉત્તમ ડાયસ્પોરીક વાર્તા સિદ્ધ્હસ્ત સાહિત્યકાર પાસેથી વાંચવા મળી. પન્નાબહેનને સાદર વંદન. દાવડા સાહેબને ધન્યવાદ.

    Liked by 1 person

  2. વાર્તા ગમી. પોતાની જાતને શબ્દે શબ્દે વાચકની સાથે વહેંચી. છુટા પડવા નહિ દીઘા. જેમ પેલી રશીયન બાઇ લેખિકાથી છુટી ના પડી.ભૂતકાળ વલોવાતો ગયો અને પોતાનું કોઇ હોય તેવા ઇમોશન્સમાં જીમી પોતાનો બની ગયો હતો. અેક હુંફ….શીયાળાના સ્નોમાં મળી ગઇ.

    Liked by 2 people

  3. pannabahen,
    your jajarmaan introduction by davda saheb, and in your first writing for AAnganu- we feel it living–so smoothly- so many stories- are narrated with all rekhachitra- from manohar- your stay there- Mumbai home- Russian culture- Indian culture and so on–and meeting Russian woman to his man with warmth- you brought same feeling with jim. great story telling–we await now for all your installments eagerly.

    Liked by 1 person

  4. વાહ, સરસ.
    એક ટૂંકી વાર્તામાં તમે કેટલું બધું કહ્યું છે.
    બ્લોગ પણ સ-રસ છે. ગાંધી સાહેબના લેખ, આત્મકથા જોવા મળી.
    ક્યારે આવો છો?
    Ketan Mistry
    Special Correspondent
    “Chitralekha”

    Like

  5. પન્નાબેન નાયક જેવાં એક અનુભવી અને સીધ્દ્ધ હસ્ત લેખીકાની આ સુંદર વાર્તામાં છેલ્લે સુધી રસ જળવાયો છે જે એની એક ખુબી છે.એમાં લેખિકાના અંગત જીવનની પણ છાંટ અનાયાસે વણાઈ ગયાનો જાણે કે અહેસાસ થાય છે.વતન અને અમેરિકા વચ્ચેના પ્રેમમાં ભૂલી પડી હોય એવી એક મહિલાની આ ડાયાસ્પોરિક વાર્તા ચોટદાર છે. લેખિકાને ધન્યવાદ.

    Liked by 2 people

  6. મા દાવડાજીએ આ.પન્નાબહેન અંગે અમારા મનની વાત કહી અહીં સંઘર્ષ, વિસ્મય કે તાણ વગરના, ભૌતિક સુખસગવડથી ભરેલા એકવિધ જીવનમાં અનુભવાતાં સુસ્તી ને કંટાળો, એ વચ્ચે મૃતપ્રાયઃ બનતી ચેતના ને તેમાંથી જન્મતો વિષાદ ડાયસ્પોરીક સાહિત્યકાર પન્નાબહેન દેશાંતરિત અમારા જેવી નારીનો ટહુકો છે.
    સુંદર સ રસ વાર્તા માણતા–
    અમારું બોલ્ટીમોર- વિલ્મીંગ્ટન ફિલા…રશિયન બાઈ.. હસતી હસતી બાય …આ તો અમારો અનુભવ- આ સુજાતા … મારું પ્રતિબીંબ …

    Liked by 1 person

  7. શ્રીમતી પન્નાબેન….સુજાતા ટૂંકી વાર્તા વાંચીને આનંદ થયો.પરંતુ વિચારમાં ડૂબી ગયો.
    મારૂં મંતવ્ય એમ કે, માતૃભૂમી છોડીને પરદેશમાંં વસેલી વ્યક્તિ ફક્ત દેહજ લઈ જતી નથી
    મારી તો સ્થિતી ન ઘરનો ન ઘાટનો એવીજ છે હોં…
    આગળ શું વાંચવા મળશે..?
    લી. હેમંત ગોખલે….

    Like

પ્રતિભાવ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

w

Connecting to %s