પ્રીતિ સેનગુપ્તાની વાર્તાઓ-૨-એકનો એક પ્રેમી

એકનો એક પ્રેમી

હમણાં હમણાંથી કિનારી બહુ વિચિત્ર મુડમાં રહેતી હતી. ક્યારેક ઉદાસ અને ક્યારેક ચૂપ થઈ જાય, તો ક્યારેક અધીરી ને ઉતાવળી થઈ જતી, પણ અકળાયેલી તો હંમેશાં જ રહેતી એવું કેશવને લાગતું હતું. વાત વાતમાં ચિડિયાં કરતી રહેતી અને જીભયે કડવી થઈ ગયેલી. એને વારંવાર બધી બાબતમાં વાંકું જ પડ્યા કરતું.

સારું હતું કે કેશવ સ્વભાવે ધૈર્યવાન હતો. ૨૨ વર્ષોના લગ્નજીવન પછી પણ કેશવને કિનારી હજી એટલી જ ગમતી હતી> કિનારી – એની કિની, આખો દિવસ બેગમ અખ્તરની ગાયેલી ગઝલો ગણગણતી જાય, ને, ઘર આખામાં ફરતી જાય. કોઈવાર કેશવ એને બાથમાં લઈ લે. અને “એ મહોબ્બત તેરે અંજામ પર રોના આયા” જેવી લીટી ગવાતી હોય તો એને પૂછે, “કેમ ભઈ, તારા પ્રેમનો એવો કેવો અંજામ આવ્યો છે? અહીં હું તો તારો પડ્યો બોલ ઝીલવા હાજર તો છું, એથી વિશેષ બીજું શું કરું, કહે!” કિનારી એના ગાલ પર ટપલી મારતી ને, હસતી ત્યારે એવી સરસ લાગતી, કે ભાગ્યે જ કેશવને જો એના પર ગુસ્સો આવ્યો હોય તો કિનારીનું સ્મિત જોતાં જ લાપતા થઈ જતો! આવી સદા હસતી, ગાતી એની “કિની”ને આ શું થઈ ગયું છે, કેશવ પોતાને જ પૂછ્યા કરતો.

હવે તો કેશવ જે કઈં પણ બોલે કે કરે એમાં એને વાંધો જ પડતો. “આજે જમવામાં કઈંક સરસ બનાવજે” એવું કહે તો જવાબ મળતો, “કેમ રોજ બનાવું છું તો સારું નથી હોતું?” જો કેશવ એવું કહે કે “ચાલ, આજે બહાર જમવા જઈએ.” તો તો આવી જ બન્યું! કિનારી છણકો કરીને કહેતી, “કેમ હવે ઘરનું ખાવાનું નથી ભાવતું?” સૌથી વધારે કડવાશ સુહાસિની અને ડેવિડની બાબતે આવી ગઈ હતી. આમ તો એ લોકો એકેમેકને ઘણાં વર્ષોથી ઓળખતાં હતાં, અને, વખતોવખત ભેગાં પણ થતાં. પણ, હમણાંથી કિનારીને વાંધા જ પડતાં. “આમ તો નામ છે દેવેન્દ્ર, પોતે પક્કો ઈન્ડિયન, તો ડેવિડ નામ રાખવાની જરૂર શી? અને પાછાં બહેનબા પાછાં પોતાને ફક્ત “સુ’ – સુંદરનો “સુઉઉઉઉ…!” અમેરિકામાં લોકોને જીભે ચડે એટલે દેવેન્દ્રે “દેવ/ડેવિડ” નામ કર્યું હતું અને સુહાસિનીનું “સુ” કર્યું હતું. અરે, કિનારી પોતે પણ પોતાનું હુલામણું નામ “કિની” જ બધાને કહેતી. કેશવ જો આ વાત યાદ કરાવતો તો, કિનારી સામો હુમલો કરતાં વ્યંગમાં કહેતી, “હા ભઈ, તમારી “સુ”ની વાત તો ન જ થાય!”

આજકાલ સુહાસિનીના ઘણા ફોન આવતા પણ એ કેશવના મોબાઈલ પર જ ફોનો કરતી. કિનારીને આમ તો એની જાણ ન થાત પણ એકવાર કેશવ આઘોપાછો હતો ત્યારે એના મોબાઈલની ઘંટડી વાગતાં, એણે ફોન ઉપાડ્યો હતો. કિનારીને ખૂબ નવાઈ લાગી હતી કે સુહાસિનીને કેશવના મોબાઈલ પર ફોન કરવાની એવી તે શું જરૂર પડી? ઘરના જ નંબર પર જ ફોન કરવાનો હોય ને? તે સમયે તો એણે સુહાસિની સાથે વાત પતાવી પણ પછી કેશવ પર તૂટી પડી, “છાનુંમાનું તમારા બેઉ વચ્ચે આ શું ચાલી રહ્યું છે?”                કેશવે એને પાસે બેસાડીને કહ્યું, “અમારી વચ્ચે કઈં જ નથી ચાલતું પણ ડેવિડ ખૂબ માંદો છે. એને કદાચ પ્રોસ્ટેટનું કેન્સર છે. આ બધી વાતોમાં મારી સલાહ પૂછવા મને ફોનો કરતી હોય છે.”                                                                                   “ઓહો, એ માંદો છે તો મને કહેવામાં શું તકલીફ પડી તમને બંનેને? અને તું કઈં ડોક્ટર તો નથી તો તારી સલાહ શું કામ માંગવી પડે?” તોયે, કેશવે એની સામે કોઈ દલીલ ન કરી, કે ન ગુસ્સો કર્યો. કિનારીના વાળ સહેલાવીને એ મીઠું હસ્યો, ને, પછી, કિનારીને ગમતી ડીવીડી ચાલુ કરી. હવે ઉદાસ થઈ ગયેલી કિનારી સોફા પર જરા આડી પડી. એને થોડી શરમ પણ આવતી હતી કે કેમ એનું મન આવું કરતું હતુ, પણ, એટ અ ટાઈમ, આવું કેમ થઈ જતું હતું એની એને ખબર જ નહોતી પડતી! શુજાતખાનના ગળામાં, અમીર ખુશરોનું ગાન ચાલુ હતું, “છાપ, તિલક સબ છીની રે, મોસે નૈના મિલાય કે..!” આ સુફી પ્રેમ ગીત સાંભળતાં જ કિનારીએ દિલ પર હાથ મૂક્યો.. એના મુડના ચઢાવ-ઉતારની પાછળ હતો બિજૉન, અને તે પણ આટલાં વર્ષે! કિનારી એને ભૂલી જ ગઈ હતી. એની યાદોની કનડગતને થંભી ગયે તો જમાનો વીતી ગયો હતો…! અમેરિકામાં કેશવ સાથેનું એનું જીવન સુખી હતું. વ્હાલસોયાં દિકરો-દિકરી, સારાં મિત્રો, મોટું ઘર અને ઈન્ટરનેશનલ વેકેશનો, અને એ સાથે કેશવ હજી એના પર મુગ્ધ રહ્યો હતો! આનાથી વધુ સુખ પણ શું હોય શકે?

આમ તો ભૂતકાળની યાદને માટે કોઈ જ કારણ નહોતું, પણ થોડા સમય પહેલાં, મેનહૅટનમાં ઈન્ડિયન ફિલ્મ ફેસ્ટીવલના પ્રસંગે એણે બિજૉનને જોયો હતો. પહેલાં કરતાં થોડો જાડો થઈ ગયો હતો અને વાળ પણ થોડા ઓચા થઈ ગયા હતાં પણ હતો તો એનો એ જ! બે ફેશનેબલ સ્ત્રીઓનું ધ્યાન એના પર ન્યોછાવર થયેલું હતું. એ અહીં અમેરિકામાં ક્યાંથી? હવે એ અહીં રહેતો હશે? એવું હોય તો તો આવી જ બન્યું! કિનારીને ચિંતા થઈ. બિજૉનને મળવા તો એ નહોતી જ ગઈ પણ એને મળવાનું ન થાય એવી રીતે એ સંતાતી રહી હતી! કેશવને ત્યારે નવાઈ પણ લાગેલી કે આફ્ટર-પાર્ટીમાં રોકાવાના બદલે એન નીકળી કેમ જવું હતું, પણ, કિનારીએ કહ્યું કે એનું માથું સખત દુઃખે છે, એટલે એ પણ કોઈ આનાકાની વિના નીકળી ગયો હતો.

બિજૉન કિનારીનો પહેલો પ્રેમ હતો, ને કદાચ આખરી પણ…! એ પછી ફરી એવો રોમાન્ટીક પ્રેમ પણ ક્યાં થયો હતો..? કેશવ સાથે ઊંડો સ્નેહ-ભાવ ખરો પણ એ તો સહ-સંસારને કારણે. બિજૉનની સાથે તો હ્રદયે પહેલવહેલી વાર પ્રેમ પંથ પર પગલાં પાડ્યાં હતાં. બધું જ પહેલવહેલું વળી – એ નજરોનું મળવું, એ શરમાવું, એ હાથ પકડવું, એ બેઉના ઓષ્ઠદ્વયોનું મળવું, એ ચુંબન અને એક વાર_ _ _! કિનારી ઝબકી ગઈ. વર્ષો પહેલાં જ્યાં મજબૂત ડેમ બાંધ્યો હતો, તે અચાનક જ ભાંગી પડવા માંડ્યો હતો? એ ઊભી થઈ, પણ, ખરેખર તો, જે એક વારની યાદ એને આવી તે વારે પણ એવું ખાસ કશું બન્યું નહોતું, બસ, ગાઢ આલિંગન અને એક ચુંબન, સંપૂર્ણ સમર્પણ નહોતું જ થયું, ને, બિજૉનનો કેવો ગુસ્સો સહન કરવો પડ્યો હતો! અને, એકલો જ ગુસ્સો નહીં પણ બિજૉનના હાથનો પણ પરચો મળ્યો હતો! આ યાદ બિજૉનને જોતાં જ ફરી જીવતી થઈ હતી! ને તેથી જ એના મનનો ગભરાટ પણ ફરી જાગ્યો હતો.

હવે એ કેશવને આ વિષે બધું જ કહી દેવા માંગતી હતી, પણ, ત્યારે સમય હતો નહીં. સાંજના બંનેને એક પાર્ટીમાં જવાનું હતું. કિનારીએ સોનેરી કિનાર, પાલવ અને બુટ્ટીઓવાળી મણિપુરી હાથવણાટની કાળી સાડી પહેરી. કેશવે આંખોમાં એટલા પ્રશંસાના ભાવ સાથે એની સામે જોયું કે કિનારીના મન પરથી ફરીથી આગળનું બધું સરી ગયું. એના જીવનમાં આ એક જ સંબંધ આધારભૂત હતો, તે એ જાણતી હતી, વર્ષોથી જાણતી હતી. બિજૉન ફરી મળી જશે એવી કોઈ શક્યતા તો હતી નહીં, અને ગભરાઈ જવાનો કોઈ પ્રસંગ આવવાનો નહોતો, એમ માનીને એ નિશ્ચિંત હતી. પાર્ટીમાં ઘણાં આવી ગયાં હતાં. પીણાંના ટેબલ પર ખાસ્સી ભીડ થઈ ગઈ હતી. કિનારી અને કેશવ ઓળખીતાં મિત્રો સાથે સરસ અટવાઈ ગયાં હતાં કે ના ઓળખતાં અને ઓછું ઓળખતાં હોય એવા લોકોને મળવાનો વારો જ ન આવ્યો. વચમાં બંને છૂટાં પણ પડી ગયાં. કેશવ બીજા પુરુષો સાથે હાથમાં ડ્રિન્ક લઈને ઊભો હતો. બંને દેશોના રાજકરણની ચર્ચા જોરશોરથી ચાલતી હતી. કિનારી જરૂર પ્રમાણે મદદ કરતી હતી- ક્યારેક રસોડામાં તો ક્યારેક ગેસ્ટરૂમ તરફના કબાટમાંથી કશું કાઢી લાવવામાં.

પાર્ટીમાંથી છેવટે બંને ઘેર જવા નીકળ્યાં ત્યારે ઘણું જ મોડું થઈ ચૂક્યું હતું. ગાડીમાં બંને ચૂપ હતાં બંનેએ વિચાર્યું કે એ થાકી હશે કે એ થાક્યો હશે. છેવટે કિનારીથી ના રહેવાયું. એણે પૂછ્યું, “એ કોણ હતું?”  “કોણ કોણ હતું?” કેશવે સામું પૂછ્યું.

“અ  રે, પેલી બહુ દેખાવડી નહતી, એવી એ કોણ હતી? તું બહુ ઓળખતો હોય તેમ વાત કરતો હતો ને?”

“ઓહ એ? એ તો માલા હતી.

“સારું ભઈ, માલા! પણ એ હતી કોણ?”

કેશવે જરા અટકીને કહ્યું, ‘કિની આપણે નક્કી કર્યું છે ને કે પચીસમી લગ્નની વર્ષગાંઠે એકબીજાને બધું જ કહી દઈશું! રાહ જોઈ લે ત્યાં સુધી!”

“મજાક કરે છે??” કિનારીએ તીખાશથી પૂછ્યું, “બીજાં ત્રણ વર્ષો રાહ જોવાની વાત કરે છે તે મારી મશ્કરી કરી રહ્યો છે?”

“એવું નથી કિની, વાત ખાસ અગત્યની નથી રહી હવે, પણ, છતાં કહું છું. એ માલા સાથે મારું નક્કી થયું હતું.”

“શું? એની સાથે તારા વિવાહ થયા હતા?”

“ના વિવાહ સુધી વાત નહોતી પહોંચી. થોડી વાતચીત થઈ હતી બેઉ કુટુંબો વચ્ચે. ને, અમે પણ બે-ત્રણ વાર મળ્યાં હતાં.”

“પછી શું થયું? આગળ કેમ ન ચાલ્યું?”

“મને ખબર નથી. મને તો એટલું જ કહેવામાં આવ્યું હતું કે એણે બીજે વિવાહ કરી લીધા છે.”

“હં, એટલે બિચારા તને પછી, મને પરણવું પડ્યું! મારાથી ચલાવું પડ્યું! વિચારો કેશવ!” ફરીથી એના મનમાં કટુતા ફેલાવા માંડી.

 “જો કિની, ખરેખર તો માલા બિચારી કહેવાય. એના હસબંડની વાત કરવા લાગેલી. બીજી સ્ત્રીઓ સાથે ફરે છે, એ તો ઠીક, પણ માલાને મારી પણ બેસે છે!”

પછી વાત બદલતા કેશવે કિનારીને પૂછ્યું, “પણ તું પેલાને ક્યાંથી ઓળખે?”

‘અરે જે બહુ દેખાવડી નથી એનો હસબંડ. તું બહુ ઓળખતી હોય તેમ વાત કરતી હતીને? કેશવે કિનારીના જ સૂરમાં એના જ શબ્દો વાપર્યા.

તો બિજૉન માલાનો હસબંડ હતો? ને, હજી એવો જ ક્રૂર હતો? તો, તો, માલા બિચારી ખરી જ. પાર્ટીમાં અચાનક બિજૉનને જોઈને, પહેલાં તો કિનારીને ગભરાટ થઈ આવેલો. એ સામસામે થઈ જશે તો? ને ત્યારે એ કિનારીને સંભળાવા માંડશે તો? અહીં બધાની વચમાં ફિયાસ્કો તો નહીં થાયને? કિનારીએ સિફતથી કાળજી લીધી કે એ એકલી ન પડે ને બિજૉનની નજીક પણ ન હોય. એ એટલે પાર્ટીમાં ઓળખીતાંઓ વચ્ચે રહી અને જરૂર પડે ત્યારે મદદ કરતી રહી. એને હાશ પણ થઈ હતી કે આટલાં બધાંની વચ્ચે એ બિજૉનની નજરે નહોતી પડી.

રસોડાની પાછળના ગેસ્ટરૂમ પાસેના કબાટમાંથી વધારે નેપકીન અને કાંટા-ચમચી કાઢી લાવવા કિનારીને જવું પડ્યું. એ નિશ્ચિંત ભાવે એકલી ગઈ. સામેથી આવતી એક મહેમાન સ્ત્રી ગભરાયેલી કેમ લાગતી હશે એવું સહજ વિચારતી એ આગળ ગઈ તો ગેસ્ટરૂમના બારણાની બહાર બિજૉનને ઊભેલો જોયો. હવે તો એ પણ ગભરાઈ. પાછી ફરી જાય તે પહેલાં બિજૉન એની પાસે આવ્યો. કિનારીએ જોયું કે એના હાથમાં દારૂ ભરેલો ગ્લાસ હતો, એની આંખો લાલ થયેલી હતી, જબાન થોથરાતી હતી. આશ્વર્ય જેવું તો એ લાગ્યું કે બિજૉન એની સામે જોતો હતો પણ એની આંખોમાં ઓળખાણનો કોઈ ભાવ નહોતો. દારૂની અસર નીચે એ કોઈ જોર વગરના જાનવર જેવો બનેલો હતો. કિનારી સહેલાઈથી ખસી ગઈ. બિજૉનને ભીંતનો આધાર લેવો પડ્યો અને એના હાથમાંનો દારૂ એનાં કપડાં પર ઢોળાઈ ગયો. તરત મોઢું બગાડીને એ કપડાં ખંખેરતો ગેસ્ટરૂમમાં જતો રહ્યો.

આવી હાલત થઈ ગઈ છે એની? કિનારી નવાઈ પામી. ફરીથી એને માલા માટે સહાનુભૂતિ થઈ. કેવો ઈત્તફાક હતો, એણે વિચાર્યું, કે એક સમયે અમારાં બેઉનું જીવન આ બેય સાથે કઈંક અંશે સંકળાયું હતું. ને, કેવી નિરાંત કે પોતાને ભાગે કેશવ આવ્યો હતો!

       એકદમ ને, અચાનક કિનારી નિશાત ગાર્ડનમાં હતી. સ્વચ્છ અને સુગંધી પવન એની આસપાસ ફરી વળ્યો હતો. એના આનંદનો પાર ન હતો. એણે ઊંડો શ્વાસ મનમાં ભરીને આંખો બંધ કરી. જોયું તો પોતે હારબદ્ધ ફુવારાની વચ્ચેના પથ પર નાચી રહી હતી, ગાઈ રહી હતી – “કોઈ કહે દે ગુલશન ગુલશન, લાખ બહારેં એક નશેમન”

       હવે ગાડીમાં એ પોતાના એકના એક ને વહાલામાં વહાલા ઘર તરફ જઈ રહી હતી ત્યારે એનો એકનો એક પ્રેમી પૂછી રહ્યો હતો એને કે, તું ઓળખતી હતી એને?

મુક્ત થઈ ગયેલી કિનારીએ પણ વાત સાવ બદલી. કહે, “અરે, જોવા તો દે, મોબાઈલ પર કોનો મેસેજ છે?”

વાંચીને એણે સાચી લાગણીપૂર્વક કેશવને કહ્યું, “જો, બહુ સારા ખબર છે. સુહાસિનીનો મેસેજ છે. એ કહે છે કે ડેવિડ હોસ્પિટલમાંથી ઘેર આવી ગયો છે. ધાર્યું હતું એટલું ખરાબ સ્ટેજ એના કેન્સરનું નથી. ધીરેધીરે એને દવાપાણીથી સારું થતું જશે, એમ ડોક્ટરો માને છે. કાલે આપણે મળવા જશું હોં.”

કેશવે પણ નિરાંત અનુભવી. “સુહાસિનીએ આપણને વિગતે જણાવ્યું, એ સારું થયું” પણ, એણે કિનારીને છોડી નહીં. જરા વારમાં એણે પાછું કિનારીને પૂછ્યું, “પણ, પેલો કોણ હતો એ તો કહે.”

“અરે, કહું છું. પણ કમાલ છે તું, એ બે જ મિનિટમાં તું મને જોઈ પણ ગયો?” પછી કિનારીએ બેફિકરી રીતે કહ્યું, “કોઈ દારૂડિયો હતો, મારા પર લાઈન મારવા જતો હતો.”

“ઓહો, એમ કે? તો તો વાંધો નથી.”

“નહીં કે?” કિનારીએ એને ચિડાવ્યો.

કેશવ શાંતિથી બોલ્યો, “તને કોઈમાં રસ હોય તો જ મારે ચિંતા કરવાની હોય! બાકી તારા પર લાઈન મારવાની મહેનત તો ઘણા કરતા હશે, કિની, પણ બુદ્ધુઓને ક્યાં ખબર છે કે તું તો ક્યારનીયે મારી જાળમાં ઝૂલે છે!” અને કિનારીનો હાથ પકડીને આગળ બોલ્યો, “ને, હું તને ક્યારેય છટકવા દેવાનો નથી.”

ગાડીમાં પ્રસરી ગયેલી કાશ્મીરી હવા કિનારીના હાસ્યથી રણકી ઊઠી હતી.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

1 thought on “પ્રીતિ સેનગુપ્તાની વાર્તાઓ-૨-એકનો એક પ્રેમી

પ્રતિભાવ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s