મને હજી યાદ છે-૬૫ (બાબુ સુથાર)-આગ


હું અને રેખા ઘેર પહોંચ્યાં. જોઈએ છીએ તો ગલીમાં ફાયરબ્રિગેડની બે તોતિંગ ટ્રકો, એક એમ્બ્યુલન્સ અને બે કે ત્રણ પોલીસ વાન. ગલીના લોકો પણ ત્યાં આવી ગયેલા હતા. હેતુ એના લેપટૉપ સાથે બહાર ઊભો હતો. રેખા એ દૃશ્ય જોતાં જ રડવા લાગી. ગલીમાં વસતી એકબે સ્ત્રીઓ એને આશ્વાસન આપવા લાગી. હું બહારથી શાન્ત હતો. અંદરથી તદ્દન વેરવિખેર. ભેળાઈ ગયેલા ખેતર જેવો. હેતુને શું થઈ રહ્યું છે એ સમજાતું જ ન હતું. એને એક વાતની શાન્તિ હતી. પપ્પા બેઠા છે ને. બધું કરી લેશે. અમે હેતુને જરા વધારે પડતું રક્ષણ આપેલું. એ એકનું એક સંતાન. એટલે આવું થાય જ.

ઘરમાંથી હજી ધૂમાડો નીકળી રહ્યો હતો. ફાયરબ્રીગેડના માણસોએ એમના પ્રોટોકોલ પ્રમાણે બધ્ધી જ બારીઓ તોડી નાખેલી. એમના કાચ મારી જેમ જ નિ:સહાય નીચે વેરાઈને પડ્યા હતા. મારી નજર એ કાચ પર જતી ને ઘવાઈને પાછી આવતી. એથી હું પણ ઘવાતો.

ફાયરબ્રિગેડના માણસો હજી ઘરમાં જ હતા. એ લોકો આગનો એક તણખલોય પણ ક્યાંય રહી ગયો તો નથી ને એની ખાતરી કરી રહ્યા હતા, અને ઘરમાં કેટલાંક રસાયણો છાંટી રહ્યા હતા, જેથી એ તણખલો ફરી માથું ન ઊંચકે. અમેરિકામાં ફાયરબ્રિગેડના માણસો મોટા ભાગનું કામ એમના પ્રોટોકોલ પ્રમાણે કરે. એમાં કોઈ છૂટછાટ ન લે. બારીઓ તોડી નાખવી એ પણ એક પ્રોટોકોલ હતો. કેમ કે આગ હોલવવા માટે અંદર જતો માણસ ગૂંગળાવો ન જોઈએ. પોલીસે અને ફાયરબ્રિગેડના માણસોએ પણ અમને એકબે પ્રશ્નો પૂછેલા. એમાં કશું ટેકનીકલ ન હતું. એમાંનો એક પ્રશ્ન “કેટલા વખતથી રહેતા હતા” હતો. જ્યારે એમણે જાણ્યું કે હજી અમે પાંચ મહિના પહેલાં જ અહીં રહેવા આવેલા ત્યારે એમને પણ ખૂબ દુ:ખ થયેલું.

એ લોકો બધું સમેટી રહ્યા હતા એ દરમિયાન મેં હેતુને પૂછ્યું કે ખરેખર શું થયું હતું. હેતુએ કહ્યું: “હું ઉપર (બીજા માળે) મારી રૂમમાં બેઠો બેઠો હોમવર્ક કરી રહ્યો હતો ને અચાનક ફાયર એલાર્મ વાગ્યું. હું નીચે ગયો. જોઉં છું તો રસોડામાં આગ. મેં પાણીથી હોલવવાનો પ્રયાસ કર્યો ન હોલવાઈ. ઉલ્ટાની વધી. એટલે મેં ૯૧૧ને ફોન કર્યો. એ લોકોએ મને પૂછ્યું કે ઘરમાં તું એકલો જ છે. મેં હા પાડી. એમણે મને ઘરની બહાર નીકળી જવાનું કહ્યું. હું ઉપર ગયો. મારું લેપટોપ લઈને બહાર આવ્યો.” મેં એને કહ્યું: “બેટા, લેપટોપ લેવા જવાની જરૂર ન હતી. એ દરમિયાન આગ વધી ગઈ હોત તો.” પણ એનું લેપટોપ નવું હતું અને એને એ ખૂબ ગમતું હતું. હું એની સામે જોઈને જરાક મલકેલો.

આ ઘરમાં રહેવા આવ્યા પછી મેં બે કામ કરેલાં. એક તો રેખા માટે સોની કંપનીનું એક સીડી પ્લેયર લઈ આવેલો. એ પણ કિચન કેબિનેટની નીચે લગાડી શકાય એવું. ત્યાં પહેલાં કેસેટ પ્લેયર લગાડેલું હતું. મેં એને અપગ્રેડ કરેલું. મને એમ કે રસોઈનું કામ કરતી વખતે એને ગીતો કે પ્રવચનો સાંભળવાનું ગમશે. જો કે, એની ટેવ પ્રમાણે રેખાએ એ સીડી પ્લેયર લાવવા બદલ મને ખખડાવેલો ખરો. એને એ બધા ખર્ચા વ્યર્થ લાગતા હતા.

એ જ રીતે, મેં દરેક ઓરડામાં નવાં જ ફાયરએલાર્મ પણ મૂકેલાં. હું એ કામ કરી રહ્યો હતો ત્યારે રેખા અને હેતુ ઘણી વાર મશ્કરી કરતાં હતાં. કહેતાં: પપ્પા જરા વધારે પડતા સાવધ રહે છે. ઘરને કંઈ થવાનું નથી. આટલી બધી અસલામતિની લાગણી એમને કેમ થતી હશે? હું આખી જિંદગી અસલામતિઓ વચ્ચે જીવ્યો છું. એથી જ કદાચ મને એ સિવાયની બીજી કોઈ લાગણી સલામત રીતે થતી નથી.

ફાયરબ્રિગેડ અને વીમા કંપનીના સંશોધન પ્રમાણે સોનીના એ સીડી પ્લેયરને કારણે શોર્ટ સર્કીટ થયેલી. જો કે, એ વખતે મેં લગાવેલાં ફાયરએલાર્મ ખૂબ કામ લાગેલાં. જો એ એલાર્મ ન હોત તો કદાચ અમે કલ્પના પણ ન કરી શકીએ એવી કોઈક કરૂણ ઘટનાનો ભોગ બન્યાં હોત. કેમ કે હેતુનો ઓરડો બરાબર રસોડાની ઉપર હતો. રસોડાની છત હેતુના ઓરડાનું ભોંયતળિયું હતું. વળી અમેરિકામાં ઘર લાકડાનાં. એટલે છત બળતાં વાર ન લાગી હોત.

ફાયરબ્રિગેડના માણસોએ અમને ઘરમાં જવાની પરવાનગી આપી પછી ફાયરબ્રિગેડના માણસો બહાર નીકળ્યા. અમે એમનો આભાર માન્યો. એ ગયા પછી અમે ઘરમાં ગયાં. રસોડું આખું બળી ગયેલું. રસોડાની સાથે જોડાયેલો બેઠક રૂમ પણ લગભગ પોણા ભાગનો બળી ગયેલો. ભીંતોના રંગ બદલાઈ ગયેલા. કેટલોક ભાગ જ્વાળાઓથી કાળો થયેલો, કેટલોક રસાયણોથી. લપકારા લેતી જ્વાળાઓની જીભ ક્યાં ક્યાં અડકી હશે એની હું કલ્પના કરી શકતો હતો. ઘરમાં ચારે બાજુ ગંધાતાં રસાયણો પડેલાં હતાં. ચાલીએ ત્યારે જૂતાંની છાપ ચોખ્ખી દેખાતી હતી.

 મને એમ હતું કે હવે અમે ઘર સાફ કરીશું ને સાંજ સુધીમાં રહેવાની વ્યવસ્થા કરી નાખીશું. થોડા દિવસ બહાર ખાઈશું. એ દરમિયાન ઘર રીપેર થઈ જશે. ઘરનો વીમો લીધેલો હતો. પણ, હું ભારતના દૃષ્ટિકોણથી વીમા વિશે વિચારતો હતો. મને એમ કે અમેરિકામાં પણ વીમા કંપનીઓ વળતર આપવામાં આનાકાની કરશે. આ દુર્ઘટના માટે કદાચ અમારો વાંક કાઢશે ને કહેશે કે જાઓ, તમને પૈસા નહીં મળે. હું મનોમન મને કેટલી હેરાનગતિ થશે એ વિશે વિચારતો હતો. મને કદી મારું સારું થવાના વિચારો આવ્યા જ નથી. ફેન્ટસીમાં પણ હું દુ:ખી જ થતો હોઉં છું.

એટલામાં સુચીબેન અને ગિરીષભાઈ પણ આવી ગયાં. એમની સાથે બીજા એકાદબે મિત્રો પણ હતા. ત્યાં જ એક દાઢીધારી, પ્રમાણમાં સૂકલકડી લાગતો એક માણસ, આવ્યો. એની સાથે એની મદદનીશ બાઈ પણ હતી. એણે એનો પરિચય આપતાં કહ્યું કે એ એક કંપનીમાં વચેટિયાનું કામ કરે છે. એનું કામ આવી દુર્ઘટનાઓ થાય ત્યારે ગ્રાહક અને વીમા કંપની વચ્ચે વચેટિયો બનવાનું અને ગ્રાહકને વધુમાં વધુ ફાયદો કરાવવાનું. મારા માટે એ વિભાવના તદ્દન નવી હતી. એણે એમ પણ કહ્યું કે ગ્રાહકને વીમામાંથી જે નાણાં મળશે એમાંના અમુક ટકા એ લઈ લેશે. પછી બાકીનું બધું એ જ સંભાળી લેશે. મને સમજાતું ન હતું કે મારે શું કરવું જોઈએ. મેં ગિરીષભાઈને પૂછ્યું. એમણે કહ્યું કે આપણે કેટલી માથાકૂટ કરીશું? એમની સાથે સંમત થઈ જાઓ. મને પણ એમની વાત સાચી લાગી. હું એની સાથે સંમત થઈ ગયેલો.

વચેટિયાએ વીમા કંપનીનાં કાગળિયાં માગ્યાં. સદ્‌નસીબે અમે બધાં કાગળિયાં જીવની જેમ સાચવી રાખેલાં. એ વીમાનાં કાગળિયાં જોઈને ખુશ થઈ ગયો. કહે કે આ વીમા કંપની સારી છે. તમારે ચિન્તા કરવાની કોઈ જ જરૂર નથી. તમારું ઘર હતું એવું ને એવું થઈ જશે. મને એની વાત પર વિશ્વાસ પડતો ન હતો.

એ કાગળિયાં તૈયાર કરી રહ્યો હતો ત્યાં જ રેડ ક્રોસના બે માણસો આવ્યા. એ લોકોએ અમને આ દુર્ઘટના બદલ દિલાસો આપ્યો ને અમારે રહેવાની વ્યવસ્થા છે કે નહીં એ વિશે પણ પૂછ્યું. એમણે કહ્યું કે એ લોકોએ એમારા માટે રહેવાની વ્યવસ્થા કરી દીધી છે. અમે ગમે ત્યારે ત્યાં જઈ શકીએ. એમણે મને અઢીસો ડૉલરનું અગાઉથી ચાર્જ કરેલું એક કાર્ડ પણ આપ્યું. કહ્યું, “લો આ કાર્ડ. આકસ્મિક ખર્ચને પહોંચી વળવા કામ લાગશે. પછી બીજા ખર્ચ વિશે વિચારીશું.” મેં એમનો આભાર માનીને કહ્યું કે રેડ ક્રોસના પૈસા મારાથી ન લેવાય. મારે તો રેડ ક્રોસને પૈસા આપવાના હોય. તમે ખૂબ સરસ કામ કરો છો. તો પણ એ લોકોએ મને કાર્ડ આપ્યું. મેં લીધું પણ ખરું, પણ એનો ક્યારેય ઉપયોગ ન કર્યો. રેડ ક્રોસના પૈસા વાપરવામાં મારો જીવ ચાલતો ન હતો. એ દરમિયાન પેલા વચેટિયાએ પણ રેડ ક્રોસને કહ્યું કે અમે મિ. સુથારની રહેવાની વ્યવસ્થા કરી રહ્યા છીએ. તમે ચિન્તા ન કરતા. હું મનમાં મનમાં વિચારતો હતો: ઓહ્, તો મારે બીજે રહેવા જવાનું થશે? મારાથી અહીં નહીં રહેવાય? હું રહેવાશે, નહીં રહેવાયની દ્વિઘામાં પડી ગયો.

રેડ ક્રોસવાળા ગયા. પછી વચેટિયા સાથે બધાં કાગળિયાં પણ થઈ ગયાં. એમણે મને તરત જ પાંચ હજાર ડૉલરનો એક ચેક આપ્યો ને કહ્યું કે આ તમારા વીમાની રકમના એક ભાગ રૂપે એડવાન્સ. તમે બેંકમાં જમા કરાવી દેજો. પછીથી હિસાબ કરીશું ત્યારે જોઈ લઈશું. પછી એણે એક માણસને ફોન કરીને બોલાવ્યો. એ માણસે આવીને ઘરની બધી જ બારીઓ પર બહારથી પાટિયાં મારી દીધાં. મને અંદરથી થતું હતું કે આનો અર્થ એ થયો કે હું આ ઘરમાં ન રહી શકું. ત્યાં જ વચેટિયાએ અમને કહ્યું કે તમે આ ઘરમાં ન રહી શકો. મેં પૂછ્યું, “ક્યાં સુધી?” એ કહે, “છ મહિના સુધી. આ ઘર રીપેર કરતાં છ મહિના લાગશે.” રેખા રડતી હતી. હવે હું પણ રડતો હતો. પણ એનાં આંસુ બહાર આવતાં હતાં, મારાં અંદર. કેટલાક માણસો દુર્ઘટના પૂરી થાય પછી લાગણીશીલ બની જતા હોય છે. મારે પણ એમ જ થયું.

પછી વચેટિયાએ અમને કહ્યું કે તમારાં બધ્ધાંજ કપડાં ખાસ કંપની પાસે ધોવડાવવાં પડશે. કેમ કે એમાં રસાયણો હશે. એ માટે સામાન્ય ધોબી કામ નહીં લાગે. મને એમ કે અમે રોજબરોજનાં કપડાં અમારી સાથે લઈ જઈશું. એણે ના પાડી અને કહ્યું કે તમારે રોજબરોજ પહેરવા બીજાં કપડાં ખરીદવાં પડશે.

હું અને રેખા બધાં કપડાં ભેગાં કરવા રહ્યાં. એમાં રેખાની મોંઘી સાડિઓ પણ હતી. એ દરમિયાન એણે કોઈક કંપનીને ફોન કર્યો. પણ, એ કંપનીનો માણસ આવે એ પહેલાં જ બીજો કોઈક માણસ આવીને બધાં કપડાં લઈ ગયો. એ મૂળે સુરતનો કોઈક ગુજરાતી હતો. થોડી વાર પછી બીજો માણસ કપડાં લેવા આવ્યો ત્યારે અમને ખબર પડી કે અમારી સાથે ‘છેતરપીંડી’ થઈ છે. વચેટિયાએ કહ્યું કે વાંધો નહીં. હું એને ઓળખું છું. પણ મેં એને ન’તો બોલાવ્યો. અમેરિકામાં જ્યારે પણ આવી દુર્ઘટના બને ત્યારે આ બધું કામ કરતા માણસોને ખબર પડી જાય. એ લોકો કાગને ડોળે રાહ જોઈને બેઠા હોય કે અમને ક્યારે ધંધો મળશે. આ દેશમાં લાગણી પણ વ્યવસાયના એક ભાગ રૂપે પ્રગટ થતી હોય છે. એની પણ પ્રાઈસ ટેગ હોય છે.

એ દરમિયાન વચેટિયાની મદદનીશે અમારી રહેવાની વ્યવસ્થા એક હૉટલમાં કરી દીધી હતી. એણે બે ઓરડા બુક કરાવ્યા હતા. એક અમારા માટે ને એક હેતુ માટે. ગલીમાંથી લોકો પણ વિખરાઈ ગયા હતા. બપોરના ત્રણેક વાગ્યા હતા. વચેટિયાએ કહ્યું કે ચાલો, તમારે જે લેવાનું હોય એ લઈ લો. આપણે જઈએ. રેખાએ રસોડામાંથી દેવોની મૂર્તિઓ ભેગી કરી. એકને બાદ કરતાં બાકીની બધ્ધી જ ઓગળીને ગઠ્ઠો થઈ ગઈ હતી. મેં રેખાની સલાહની ઉપરવટ જઈને એક નાનકડી ફાયરપ્રુફ તિજોરી ખરીદેલી. એમાં અમે થોડીક રોકડ રકમ અને ઘરેણાં મૂકી રાખ્યાં હતાં. એ તિજોરી સલામત હતી. અમે એ તિજોરી અમારી સાથે લીધી. હું અંદરથી વિચારતો હતો: સારું થયું ને કે મેં આ તિજોરી લીધી. નહીં તો આજે જે માંડ માંડ ભેગુ કર્યું છે એ પણ બળી જાત.

પછી આશરે ત્રણેક વાગે, વરસતા વરસાદમાં, અમે હૉટલ પર જવા નીકળ્યાં. આગળ પેલા વચેટિયાની મદદનીશની કાર, પાછળ અમારી કાર. આમ તો વરસાદ મને બહુ ગમે પણ આજે પહેલી વાર મને વરસાદ ખીલીઓની જેમ વાગતો હતો. મેં ભારત છોડ્યું ત્યારે મને જેટલું દુ:ખ ન’તું થયું એટલું દુ:ખ આ ઘર છોડતાં થઈ રહ્યું હતું. મને લાગતું હતું કે અમે હવે સાચા અર્થમાં બેઘર બની ગયાં છીએ. કેટલાક લોકો અમે જાણે કે લાચાર જીવ હોઈએ એમ અમારી સામે જોઈ રહ્યા હતા. અમને એમની નજર વાગતી હતી.

હૉટલ ઘરથી દસેક મિનિટ દૂર હતી. પણ એ દસ મિનિટ પણ અમને વધારે લાગી હતી. ત્યાં પહોંચ્યા પછી અમારે સૌ પહેલું કામ તો કપડાં ખરીદવાનું હતું. એટલે અમે નજીકમાં જ આવેલા વૉલમાર્ટમાં ગયાં. ત્યાંથી ત્રણત્રણ જોડી કપડાં ખરીદેલાં. કેમ કે ધોવા મોકલેલાં કપડાં અઠવાડિયામાં તો પાછાં આવવાનાં જ હતાં. એ કામ પતાવી અમે રૂમ પર પાછાં આવ્યાં. હજી અમને સમજાતું ન હતું કે અમારા જીવનમાં શું થઈ રહ્યું છે. રેખા અને હું બન્ને અંદરથી સાવ નંખાઈ ગયાં હતાં. તૂટી ગયાં હતાં.

મને ખબર ન હતી કે હૉટલમાં અમે રહીએ એટલા દિવસના ખાવાપીવાના પૈસા પણ અમારી વીમા કંપની આપશે કે અમારે આપવાના છે. હું બીજા લોકોનું ખાવામાં ખાસ્સો શરમાળ માણસ. એટલે અમે હૉટલમાં એક અઠવાડિયું રહ્યાં પણ ખાવાપીવાના પૈસા તો હું જા કઢતો હતો. ક્યારેક અમે સુચીબેનના ત્યાં પણ ખાઈ આવતાં. એ દરમિયાન વચેટિયાએ અમારા માટે બે બેડરૂમનો એક ફરનિશ્ડ્ એપાર્ટમેન્ટ ભાડે લઈ લીધો હતો.

અમે ફરી એક વાર પાછાં ત્યાંથી મૂવ થયાં અને વીમા કંપનીએ લઈ આપેલા એપાર્ટમેન્ટમાં રહેવા ગયાં.

પછી વચેટિયાએ અમને અમારી ઘરવખરીની યાદી બનાવવાનું કહ્યું. એણે કહ્યું કે તમે ઘરમાંથી બહાર નીકળ્યા ત્યારે ઘરમાં જે કંઈ મૂકીને નીકળી ગયેલા એ બધ્ધી જ વસ્તુઓ વીમા કંપની આપશે. મારી સોએક જેટલી DVD બળી ગયેલી અને બસો જેટલાં પુસ્તકો. એમાં યુનિવર્સિટી પુસ્તકાલયનાં પણ ચારેક પુસ્તકોન હતાં. હું બધ્ધાં જ પુસ્તકો અને બધ્ધી જ DVD માટે દાવો કરી શક્યો હોત. પણ, મેં એમ ન કર્યું. મેં વચેટિયાને કહ્યું કે મારે મારું ઘર હતું એવું ને એવું થઈ જાય એટલે બસ. મારે લોભિયા નથી બનવું. કોણ જાણે કેમ વીમા કંપની પાસેથી પૈસા લેવામાં પણ મારો જીવ કચવાતો હતો. એટલે મેં ઘરની તમામ ઘરવખરીના પૈસા માગવાને બદલે જે ઘરવખરીને નુકસાન થયેલું એના પેટે જ વળતર માગવાનું નક્કી કરેલું. અમે એ યાદી વચેટિયાને મોકલી. એ દરમિયાન, વચેટિયાએ પણ ઘરના રીપેરીંગનો પ્લાન તૈયાર કરીને વીમના કંપનીને મોકલી આપેલો. ત્યાર પછીના બીજા જ અઠવાડિયે વીમા કંપનીએ અમે દાવો કરેલો એ બધ્ધા જ પૈસા મંજૂર કરી દીધેલા.

હવે સવાલ હતો કોન્ટ્રાક્ટર શોધવાનો.

વચેટિયા પાસે એનો પણ રસ્તો હતો. એના જ કોઈક સગા આ કામ કરતા હતા. એણે અમને એમનું નામ સૂચવ્યું. હું સંમત થયો. કેમ કે આ કામ કરી શકે એવા કોઈ માણસને હું તો ઓળખતો ન હતો. આખરે એનો પણ કોન્ટ્રાક્ટ કરી નાખ્યો. પણ, એ વખતે મેં અને રેખાએ એક બીજો નિર્ણય પણ લીધો. ઘરમાં કેટલાક સુધારાવધારા કરવાનો. અત્યારે ઘરમાં બે ફૂલ બાથરૂમ-ટોઈલેટ હતાં. અમે એક વધારે ટોઈલેટ ઉમેરવાનું નક્કી કર્યું. પાછળ ડેક ન હતો. અમે એક ડેક ઉમેરવાનું નક્કી કર્યું. એટલું જ નહીં, આગળ અમે જૂતાં રાખી શકાય એવું એક extension પણ કરાવવાનું નક્કી કર્યું. જૂના ઘરમાં એરકંડીશનની vents દેખાતી હતી. મેં રસોડાની તથા બીજા ઓરડાઓની એવી ડિઝાઈન તૈયાર કરી આપી કે એ vents દેખાય નહીં અને ઘર પહેલાં હતું એના કરતાં વધારે રૂપાળું લાગે. વધારાના બાંધકામના પૈસા અમે અમારા ખીસામાંથી કાઢવાનાં હતાં.

હવે ટૂંક સમયમાં જ કામ શરૂ થવાનું હતું.

આ બાજુ મેં ભારતમાં વસતા મારા કેટલાક મિત્રોમે અને વડિલોને પણ આ દુર્ઘટનાની જાણ કરી. ગુલામ મોહમ્મદ શેખે અને અતુલ ડોડિયાએ વળતા ઇ-મેઈલે અમને આર્થિક મદદની ઑફર કરી. શેખે લખેલું, “ગભરાતો નહીં. જે જોઈએ તે મને કહેજે. હું બેઠો છું.” અતુલે લખેલું, “કાલે જ પચ્ચીસ હજાર ડૉલર જમા કરાવી દઉં છું. તારો બૅંક એકાઉન્ટ નંબર મોકલ.” પણ, અમારે મદદની જરૂર ન હતી. વીમા કંપની બધું સંભાળી લેવાની હતી. એ બન્ને ઇમેઈલના કારણે અમને બન્નેને લાગેલું કે અમે અહીં, આ દેશમાં, એકલાં નથી.

એક બાજુ ઘર રીપેરીંગનું કામ શરૂ થઈ ગયું હતું. બીજી બાજુ અમે પણ ધીમે ધીમે રોજબરોજના જીવનમાં વ્યસ્ત થતાં જતાં હતાં. ત્યાં જ ઇમિગ્રેશન વિભાગનો પત્ર આવ્યો: “તમારી ગ્રીન કાર્ડની અરજીનો અસ્વીકાર કરવામાં આવે છે.” મેં એ કાગળ પંદરેક દિવસ દબાવી રાખ્યો. મારે રેખાને અને હેતુને બીજો આઘાત ન’તો આપવો. મને પન્નાલાલ પટેલે વાપરેલી પેલી કહેવત યાદ આવી ગઈ: ખાંડણિયામાં માથું રામ; ખાંડવું હોય એટલું ખાંડ. મને થયું જો હવે ક્યારેય મને ગ્રીન કાર્ડ નહીં મળે તો? તો આ ઘરનું શું કરીશું?

મને લાગ્યું કે વિધાતાએ મારા લેખ નવેસરથી લખવાને બદલે ચારપાંચ કમનસીબ માણસોના પડી રહેલા લેખ એક ઠેકાણે ભેગા કરી દીધા હશે.

હવે મારી બ્લડ પ્રેશરની દવાઓમાં પણ ખાસ્સો એવો વધારે થઈ ગયો હતો.

3 thoughts on “મને હજી યાદ છે-૬૫ (બાબુ સુથાર)-આગ

  1. very sorry to here about this fire accident- luckily you all weresaved..and also learnt a lot about fire brigade- police- red cross- and vachetia- dalal- broker and his good KAMGIRI – Indian 2 friends offering help and all new plan for your home–and last rejection of your green card- await for good news in next installment.

    Like

  2. અમેરીકામા આગ તો અમારી કોમ્યુનીટીમા પણ લાગી હતી અને હવે ત્યાં નવું મકાન છે પણ તે અંગે આટલી વિસ્તારથી માહિતી ન હતી અને બધી વાતે તમારો ‘વચેટીયો’ ગમી ગયો.મને વિચાર આવે કે લાકડાના ઘર ભડ ભડ બળે તો આટલા પ્રગતિશીલ દેશમા ફાયરપ્રુફ મકાનો કેમ બનતા નહીં હોય…? પૂર્વ તરફ તો ભેજનું વધુ પ્રમાણ હોવાથી પશ્ચિમ જેમ આગ બહુ ફેલાતી નથી છતા હજુ ઘણી જગ્યાએ ઇન્ફર્નો મુવી જેમ અકસ્માત વખતે સ્પ્રીંકલર પણ ચાલતા નથી હોતા…ગયા હપ્તાએ ખૂબ ફીકરમા હતા પણ આજે નીરાંત થઇ…
    Suddenly – Leonora Speyer
    Suddenly flickered a flame,
    Suddenly fluttered a wing:
    What, can a dead bird sing?
    Somebody spoke your name.
    Song of the heart’s green spring,
    Wings that still flutter, lame,
    Which of us was to blame? —
    God, the slow withering!

    Like

  3. આજની પોસ્ટમાં તો લાઈકના પ્રતિક પર ક્લીક કરતાં ય દુઃખ થાય છે. જીવનમાં અણધારી ખુશી આવે તો જીરવી લેવી ગમે પણ અણધારી ઉપાધિ આવે એ કેમ જીરવાય?

    Like

પ્રતિભાવ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s