Category Archives: રેખા ભટ્ટી

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ -૧૩ (અંતીમ)

 

 

 

(આંગણાં માટે ૧૩ સરસ વાર્તાઓ મોકલવા બદલ બહેન રેખા ભટ્ટીનો ખૂબ આભાર. તમારી કલમનો લાભ અમે ભવિષ્યમાં પણ લેતા રહી શું – સંપાદક)

યિત્ઝુ

પૃથ્વીથી અબજો કિલોમીટર દૂર એક નાનકડા ઉપગ્રહ પર એક સભાને નેતા સંબોધી રહ્યા હતા. તેમણે કહ્યું ”અહીંથી અબજો કિલોમીટર દૂર એક પૃથ્વી નામનો ગ્રહ છે. ત્યાં જીવનની હયાતી હોવાની સાબિતીઓ આપણા વિજ્ઞાનિકોએ મેળવી છે; પણ ત્યાંનું જીવન આજના આપણા જીવન કરતા એકાદ કરોડ વર્ષ જૂનું છે. ત્યાં હજી માણસ નામનું પ્રાણી જ છે, જે આપણા ઉપગ્રહ પર લગભગ  સીતેર લાખ વર્ષ પહેલા નામશેષ થઇ ગયું છે. અને તેજ આપણા પૂર્વજ છે.

સંશોધન માં એવું પણ પુરવાર થયું છે કે, માનવીઓ બે પ્રકારના હતા. સ્ત્રી અને પુરૂષ. સ્ત્રી સાવ નાનકડા માણસ કે જે બાળક કહેવાતું તેમને જન્મ આપતી. પછી તે બાળક મોટું થતું. આપણને આ વાત નહિ સમજાય કેમકે આપણને ત્યાં કોઈ સ્ત્રી કે પુરુષ જેવું નથી હોતું; કે નથી કોઈ નાનું બાળક જન્મતું. આપણે ત્યાં તો  અમીબાની જેમ એક યિત્ઝુના શરીરમાંથી જ  થોડા થોડા વર્ષે  બીજુ  યિત્ઝુ બને છે અને પછી જેમ વૃક્ષ પર થી પાંદડું ખરી પડે તેમ તે યિત્ઝુ અલગ પડીને બે સ્વતંત્ર યિત્ઝુ બને છે. કાળક્રમે યિત્ઝુ દુબળું પડતું પડતું લુપ્ત થઇ જાય છે. પણ મનુષ્યમાં કોઈ લુપ્ત થતું નથી. તેમના દેહને અગ્નિમાં સળગાવી દેવામાં કે જમીનમાં દાટી દેવામાં આવે છે. આપણા યિત્ઝુને વસ્ત્રો પહેરવાની જરૂર પડતી નથી પણ માણસો પોતાના શરીર પર કાપડમાંથી બનેલા વસ્ત્રો પહેરે છે કારણકે તેમનામાં પુરુષ અને સ્ત્રી એવા બે ભેદભાવ છે જે આપણામાં નથી. આ બધું આપણને ખુબ જ વિચિત્ર લાગે છે; અને તે માટે આપણે રૂબરૂ તપાસ કરવા માટે એક અવકાશયાનમાં એક યિત્ઝુને પૃથ્વી પર મોકલવાનું નક્કી કર્યું છે. દેખાવમાં માણસ અને યિત્ઝુ માં કોઈ ફરક નથી; પણ જીવનમાં ઘણો તફાવત છે. એટલે એક યિત્ઝુ ને માણસના ક્લોન આપીને માણસ જેવું બનાવ્યું છે. અને તેને આજે અવકાશયાનમાં મોકલીને આપણે એક કરોડ વર્ષ પહેલાની માહિતી પ્રાપ્ત કરવા પ્રયત્ન કરીશું તે માટે આપણે તેને વિદાય કરવા માટે અત્રે એકત્ર થયા છીએ.’’

અવકાશયાન એક યિત્ઝુ કે જે હવે માનવ કોલોનથી માનવ જેવું બન્યું હતું, તેને લઈને પૃથ્વી તરફ વિદાય થયું; અને 45 મિનિટમાં પૃથ્વી પર નિયત સ્થળે અબજો કિલોમીટરનું અંતર કાપીને સહી સલામત ઉતર્યું. યિત્ઝુ તેમાંથી બહાર નીકળીને ચાલવા લાગ્યું. શરીર પરના વસ્ત્રો તેને ખુબ જ અસુવિધાકર લગતા હતા. ચાલતા ચાલતા તે એક સડક પર પહોંચી ગયું, ત્યાં જ એક કાર આવીને ઉભી રહી અને પૂછ્યું કે પુના ક્યાંથી જવાશે? યિત્ઝુ એ પોતાના કાંડા પરના કોમ્પ્યુટરને જોઈને કહ્યું કે ડાબી બાજુ વળી જાવ 35 કિલોમીટર પછી પુના આવશે. કાર ચલાવનાર કહે હું અહીંના રસ્તાથી બિલકુલ અજાણી છું તમે જાણકાર લાગો છો. જો તમારે પુના જ કે વચ્ચે ક્યાંક જવાનું હોય તો તમે કારમા બેસી જાવ. તમારે જ્યાં જવાનું છે ત્યાં પહોંચી જાવશે અને મને કોઈક જાણકારનો સથવારો મળી જતા મારુ કામ પણ આસાન થઇ જશે.

 યિત્ઝુને તો ક્યાં જવાનું તે નક્કી જ ન હતું તેથી તેણે કહ્યું કે તેને પણ પુના જ જવાનું છે. છોકરીએ આગળનો દરવાજો ખોલ્યો અને યિત્ઝુ તેમાં બેસી ગયું. કાર આગળ ચાલી તો પાછળથી એક કાર પુરપાટ વેગે આવીને આગળ થઇ ગઈ. તેમાં 5 છેલબટાઉ નબીરાઓ  હતા તેમણે એક છોકરી અને એક છોકરાને જોતા જ પોતાની કાર ધીમી પાડી અને યિત્ઝુની કારની આડી ઉભી રાખી દીધી. યિત્ઝુને તો કઈ સમજ ન પડી કે આ લોકો કેમ આમ કરે છે પણ છોકરી તરત તેમનો ઈરાદો સમજી ગઈ. તેણે યિત્ઝુને સમજાવ્યું કે આ લોકો શું કરવા માંગે છે. તે લોકોએ યિત્ઝુ અને પેલી છોકરીને કારમાંથી બહાર ખેંચી કાઢ્યા. છોકરીએ યિત્ઝુને કહ્યું ” તમે ઉભા છો શું? થોડો તો સામનો કરો આ લોકોનો.’’ યિત્ઝુ એ તો પાંચેય નબીરાઓને એવી ત્વરાથી ફટકાર્યા કે બધા તેમની કાર લેવા પણ ઊભા ન રહ્યા. આનંદમાં આવી જઈને છોકરી તાળીઓ પાડવા લાગી અને યિત્ઝુને વળગી પડી. બન્ને  પોતાની કારમાં બેઠા પણ યિત્ઝુમાં માનવ કોલોન ફિટ કરેલા હતા તેથી તે કૈક વિચિત્ર ભાવ અનુભવવા લાગ્યુ. આવા ભાવો તેણે ક્યારેય અનુંભવ્યાં ન હતા.

તેણે છોકરીને કહ્યું કે ”તું  જયારે મને વળગી પડી ત્યારે મેં કૈક વિચિત્ર ભાવો અનુભવ્યા.” છોકરી શરમાઈ ગઈ અને કહ્યું ”મેં પણ એવા જ ભાવો અનુભવ્યા છે. તેને પ્રેમ કહેવાય. તમારું નામ શું છે?” આ નવા અનુભવેલા ભાવોને સમજવાની કોશિશ કરતા તેણે કહ્યું ” યિત્ઝુ.’’ ‘’મારુ નામ પલ્લવી છે પણ તમારું નામ બહુ જ વિચિત્ર છે. બોલતા પણ નથી ફાવતું. હું તમને પલ્લવ કહીશ તો તમને ગમશે?”

યિત્ઝુ માટેતો પ્રેમનો આ અનુભવ ખાસ બની ગયો. 12 દિવસ પછી તેને પરત જવાનું હતું પણ પલ્લવીના પ્યારે તેને કાયમ માટે પૃથ્વી પર જ રોકી લીધો.  માનવ સ્વરૂપે જ.

                                                                                                                                                 —–રેખા ભટ્ટી

                              

                             મુક્તક

                             કૈક તો એવું છે તારામાં કે દુઃખોને ભૂલી ગઈ ‘ને

                             કૈક પામી છું તારા થકી, તે શું પ્રેમ તો નથી ને?

                                                                                                             —–રેખા ભટ્ટી

 

Advertisements

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ -૧૨

મારા પ્રેમપત્રો

સુરજપુર એક સાવ નાનકડું અંતરિયાળ ગામ. સરકારે ત્યાં એક નાનકડું પાગલોનું દવાખાનું બાંધેલું. અન્ય મોટા પાગલખાનામાં જયારે સંખ્યા વધી જાય ત્યારે કોઈ કોઈ દર્દીને અહીં ટ્રાન્સફર કરાતા. યુવાન ડોક્ટર મયુરી અહીંના ઇન્ચાર્જ હતા. બીજી બધી હોસ્પિટલો કરતા પાગલોની હોસ્પિટલમાં એક તફાવત એ હોય છે કે અહીં તોફાની પાગલોને પુરાવા માટે અલગ કોટડીઓ બંની હોય છે. કોઈ કોઈ ને તો બાંધીને પણ રાખવા પડે.  Continue reading રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ -૧૨

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ -૧૧

મારા પપ્પા

”કાલે સવારે આપણે જવાનું છે. તને યાદ છે ને ભાઈ? તારી બેગ તૈયાર કરીને વહેલો સુઈ જા એટલે તું વહેલો ઉઠી શકે.” મારા મોટા ભાઈએ મને કહ્યું Continue reading રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ -૧૧

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ -૧૦

બંસરી

બંસરી, વિશાલ, કેયૂરી, વિક્કી અને મોન્ટુ એ પાંચેય ની દોસ્તી. જ્યાં જુઓ  ને ત્યાં સાથે જ હોય. પેથોલોજી ના છેલ્લા વર્ષમાં અભ્યાસ કરતા પાંચેય હોસ્ટેલમાં રહેતા હતા. કારણકે તેમાંથી કોઈ પણ અમદાવાદનું ન હતું. અભ્યાસ પૂરો થયા પછી શું કરવું તે બાબતમાં બંસરી બધાથી જુદું મંતવ્ય ધરાવતી હતી. બાકીના ચારેય સારી નોકરી શોધવાની તરફેણમાં હતા તો બંસરી કહેતી સપનાઓ તો ઊંચા હોવા જોઈએ. આપણે પાંચેય સાથે મળીને એક પેથોલોજીકલ લેબોરેટ્રી શરુ કરીએ. પણ આમ કોઈ પણ જાતના ધન્ધાકીય જ્ઞાન વગર સાહસ કરવાનું બાકીના ચારનું મન ન હતું. ચર્ચાઓ ચાલુ રહેતી. બંસરી બધાને સમજાવતી રહેતી કે નહિ ફાવે તો ક્યાં જિંદગી પુરી થઇ ગઈ છે? નુકસાન જશે તો નોકરીએ વળગી જઈશું; પણ સાહસ તો કરવું જ જોઈએ. છેવટે બધાએ નક્કી કર્યું કે બંસરી કહે છે તેમ કરીએ. જો સફળતા નહિ મળે તો પછી સહુ પોતપોતાના રસ્તે. Continue reading રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ -૧૦

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ -૯

નૃત્યાંગના

તબલાની થાપ અને સારંગીના સુર પર રંભા રોજ મન મૂકીને નાચતી. તેની સત્તર વર્ષની કાયાના અઢારે ય અંગમાંથી છલકાતા જોબનના જામ રસિકોને તેના પગના તળીયા ચાટવા મજબુર કરી દેતા. તેના એક એક ઠુમકામાં અને ઈશારામાં  એટ એટલો નશો હતો કે, તેના કોઠા પર આવનાર મદહોશીમાં ડૂબી જઈને પોતાની જાતને ધન્ય માનતો. તેની દિવાનગીમાં લાળો  ટપકાવનાર પુરુષોનો કોઈ તૂટો ન હતો. તેમાં યુવાનો આધેડો અને વૃદ્ધોનો પણ સમાવેશ થઇ જતો. તેની હરેક અંગભંગીમાં કઈ કેટલાય મર્દોને તેણે પાયમાલ થઇ જતા જોયા હતા. તેના દરેક ઠુમકા પર તેને કરોડો કરોડો દાદ મળતી. તેનું નૃત્ય મોડી રાત સુધી અને ક્યારેક તો પરોઢ સુધી રસિકોને રસાસ્વાદ કરાવતું. તે ભલભલા પુરુષોને પોતાની ટચલી આંગળી પર નચાવતી. મદહોશીમાં મોટા મોટા શહેનશાહો પણ ભાન ભૂલની તેનું કાંડુ પકડી લેતા. તો ક્યારેક થાણેદારનો હાથ તેના રેશમી ઝૂલ્ફોમાં ફરી વળતો. મોડી રાત સુધી શરાબ અને સુંદરીનો આવો નશો ચાલતો. પછી કોઈ કોઈ તો આખી રાત ત્યાં જ પડી રહેતું; તો કોઈકને તેના ઘરવાળાઓ અર્ધ બેહોશીની દશામાં લઇ જતા. Continue reading રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ -૯

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ –૮

દાતરડું

દુર્ગા અને હું એક નાનકડા એવા ગામમાં રહેતા હતા. હું દુર્ગા ને અવારનવાર મળતી. ત્યારે તેના વિચારો અને વાંચનથી હું પ્રભાવિત થતી. અમે બન્ને સમોવડીયા હતા. અને જીગરજાન બહેનપણીઓ પણ હતા.

એક વાર હું તેને ઘરે ગઈ, ત્યારે તે પુસ્તક વાંચતી હતી. મને જોઈને બોલી “જ્યોતિ, જ્યારે આપણે વાસ્તવિક સંસારમાંથી નીકળી’ને કોઈ એક લેખક કે લેખિકાના કાલ્પનિક જગતમાં પ્રવેશ કરીએ છીએ, ત્યારે પાત્રોના સુખદુખ આપણા બની જાય છે. કમસેકમ થોડા સમય માટે તો જરૂર. દુર્ગા ઘણા જ ઉત્સાહથી બોલી રહી હતી, અને હું તેને શાંતિથી સાંભળતી હતી; અને મનોમન દુર્ગાના વિચારોની ઊંચાઈ અને સમજને દાદ આપી રહી હતી. Continue reading રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ –૮

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ –૭

 

ઘર જમાઈ

આદરણીય જમાલ્લુદિન કાકા તથા સલમા કાકી

ઈન્ડિયા થી લિ. આપના પુત્ર શાહબ્બુદિનના મિત્ર જયંતીના વંદન

આખી વાત આ પત્ર દ્વારા લંબાણ પૂર્વક જ કહી દઉ, જેથી તમારા મનમાં કોઈ દ્વિધા જ ન રહે.

કૉલેજના વહેલી સવારના ધુમ્મસ ભર્યા વાતાવરણ વચ્ચે કોલેજીયન વિદ્યાર્થીઓ અને વિદ્યાર્થીનીઓની અવરજવર શરૂ થઈ ગઈ હતી. સાડા સાત વાગ્યે તો લગભગ બધા પોતપોતાના વર્ગમાં બેસી ગયા હતા. શાહબ્બુદિન બેસબ્રીથી પોતાની ગર્લફ્રેંડ રંગબેરંગી રંગોલીની રાહ જોઈ રહ્યો હતો. ત્યાં જ કલાસના દરવાજે સુંદર અને આકર્ષક રંગીલી શાહબ્બુદિનની નજરે પડી. અને જાણે શાહબ્બુદિનના જીવમાં જીવ આવ્યો. Continue reading રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ –૭

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ – ૬

એક સૈનિકને પ્રેમપત્ર

સાહિત્યની અનન્ય સેવા બદલ પદ્મવિભુષણથી સન્માનિત હરિપ્રસાદ ને મોતિયાનું ઓપરેશન કરાવ્યા પછી પણ બરાબર દેખાતું નહિ. સાહિત્ય પ્રત્યેની તેમની રુચિ અકબંધ હતી પણ લખવા વાંચવાનું સાવ માર્યાદિત થઇ ગયું હતું. તેમના નાનપણના મિત્ર ડોક્ટર સત્યજિતના સરકારી બંગલે તેઓ રોજ સાંજે જતા. કોઈ કોઈ વાર ડોક્ટર તેમને ત્યાં આવતા. સત્યજિત પણ હવે આવતા વર્ષે રિટાયર્ડ થતા હતા. શરીરમાં પણ ઘણી નબળાઈ રહેતી. તેથી ગાંડાઓની આ હૉસ્પિટલમાં કોઈ તેમને ખાસ કામ ચીંધતું નહિ. પણ એક સિનિયર ડોક્ટર હોવાને નાતે બધા તેમનું માન જાળવતા. હરિપ્રસાદ પાસે તો ખાસ કોઈ વાત કરવાની રહેતી નહિ; કારણકે સત્યજિતને સાહિત્યમાં ખાસ કોઈ રુચિ હતી નહિ. અને હરિપ્રસાદને સાહિત્ય સિવાયની કોઈ વાતમાં રુચિ ન હતી. એટલે સત્યજિત દર્દીઓની અને હોસ્પિટલની વાતો કર્યાં કરતા. એક દિવસ સત્યજિતે કહ્યું ” યાર એક બહુ જ વિચિત્ર કેઈસ આજે આવ્યો છે. દર્દી એક સ્ત્રી છે; જેનો પતિ વરસો પહેલા યુદ્ધના મોરચે ઘવાઈને મૃત્યુ પામ્યો છે; પણ તે સ્ત્રી ને જયારે આ વાત કહેવામાં આવી ત્યારે તેણે કહ્યું હતું ”મને મારા પ્રેમ પર વિશ્વાસ છે. મારો જાનું  એમ મરે જ નહિ.’’ પછી કોણ જાણે શું થયું કે તે સ્ત્રી ગાંડી થઇ ગઈ અને હજી પણ એમ જ માને છે કે તેનો પતિ જીવતો છે; અને તે તેને પત્રો લખ્યા કરે છે. જો આ પત્રનો જવાબ થોડા દિવસોમાં ન આવે તો તે એવા તોફાન કરવા માંડે છે કે; તેને સાંકળે બંધાવી પડે છે.” હરિ પ્રસાદે કહ્યું ”પણ મૃત પતિ પત્રનો જવાબ કેવી રીતે આપે?” સત્યજિતે કહ્યું ” એ જ તો વીડમ્બણા છે. અત્યાર સુધી તો કોઈને કોઈ તેનો પ્રત્યુત્તર લખી નાખતું, પણ હવે બધા થાક્યા હશે. એટલે કેઈસ અમારી હોસ્પિટલમાં ટ્રાન્સફર કરી દીધો છે.” હરિપ્રસાદે કહ્યું ”પણ એમાં શું મોટી વાત છે? બે ચાર દિવસે એક પત્ર લખી નાખવાનો, તેના પતિના નામે. એટલું જ ને?” સત્યજિતે કહ્યું ”હા; આમ તો એટલું જ. પણ વરસોનાં વરસો સુધી આવું કોણ કરે?”  હરિપ્રસાદ કહે ”યાર લેતો આવજે તેના પત્રો. જવાબ હું લખી આપીશ. એમાં શું?” અને આમ જવાબો લખવાનો સિલસિલો શરુ થયો . Continue reading રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ – ૬

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ – ૫

      એક જોરદાર ધમાકો અને……………….

ઘડિયાળમાં 12 ના ટકોરા થયા અને હું ચોંકી ઉઠી. હજી કાવેરી કેમ નહિ આવી હોય? રસ્તામાં તેની તબિયત વધારે તો નહિ બગાડી હોયને? બેચેનીથી મારા હાથની મુઠ્ઠીઓ જોરથી બંધ થઇ ગઈ. અને ત્યાં દૂર દૂર રસ્તા પર મારી નજર પડી, કાવેરીની બ્લુ કલરની કાર આવતી જોઈને મને રાહત થઇ “હાશ! આવી તો ખરી.” Continue reading રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ – ૫

રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ – ૪

ઋતુંભરા

આચાર્ય ભાવેન્દુ એ  કહ્યું ”આ દેહ નશ્વર છે અને એ પણ વારંવાર મળતો નથી તેથી આ જગતમાં આવ્યા પછી બને તેટલા સારા કામો કરવા. સહુ થી સારું કામ, હે શિષ્યો; તમને શું લાગે છે? તે માટે આજનો દિવસ તમને વિચાર કરવા માટે આપું છું. આવતી કાલે આપણે બધા જ ફરીથી આ વિષે વાત કરવા અત્રે એકત્ર થઈશું. પણ યાદ રહે આ માત્ર વાતોના વડા  કરવા માટે નથી, તમે જે કાર્યને માનવ જીવનનું સર્વ શ્રેષ્ઠ કાર્ય ગણાવશો, તે મુજબનું તમાંરે  પછીનું જીવન પણ જીવવું પડશે. માટે જોઈ વિચારીને આવતી કાલે પોતાની વાત રાખશો.” આટલું કહીને આચાર્ય પોતાની  કુટિરમાં જતા રહ્યા. Continue reading રેખા ભટ્ટીની વાર્તાઓ – ૪