Category Archives: સુચિ વ્યાસ

એન્ડ્રુ – સુચિ વ્યાસ   

એન્ડ્રુ – સુચિ વ્યાસ   – (સત્ય ઘટના  પર આધારિત)

એન્ડ્રુ અમારી પાસે જાન્યુઆરી ૨૦OOમાં આવ્યો. આવતા પહેલાં અનેક Intake Interview Appointments ચૂકી ગયેલો. અમારી પૉલિસી પ્રમાણે દર અઠવાડિયાના અંતે એપોઇન્ટમેન્ટ પ્રમાણે ન પધારેલા દર્દીઓના ઘરે ફૉન કરી ભાવભીનું નવું નિમંત્રણ આપવામાં આવતું. એ જ વિધિસર મેં લગભગ ત્રણ મહિના સુધી નવી નવી એપોઇન્ટમેન્ટ આપેલી. છેવટે એન્ડ્રુના બાપા એક દિવસ દીકરાનો કાન ઝાલી અમારી પાસે આવી પહોંચ્યા.  Continue reading એન્ડ્રુ – સુચિ વ્યાસ   

વાન્ડા – વાર્તા – સુચિ વ્યાસ

વાન્ડા – સુચિ વ્યાસ –

(વાર્તા સત્યઘટના પર આધારિત છે. ગોપનીયતા જાળવવા  નામ, સ્થળ અને સમય બદલી નાંખવામાં આવ્યો છે.)

સહેજ ભરાવદાર, ત્રાંબા વર્ણી, કાળી પણ કામણગારી, લટકાળી લાલના ટાઈપની બાઈ. અંગ-અંગમાં નીતરતું રૂપ. કંડારાયેલી મૂર્તિ જેવો ઘાટીલો દેહ, જોતાંવેંત ગમી જાય. પુરુષોની સામે આમ સહેજ ત્રાંસી નજર કરે ત્યાં ભલભલો ભાઈડો પાણી, પાણી થઈ જાય! કોઈ એને જોઈને કહે નહીં કે એ બે છોકરાંની મા હશે! ૩૫ વર્ષની ઉમરમાં બિચારી, બાપડીએ, લગભગ ૭૦-૮૦ વર્ષનો થાક ભેગો કરેલો છે એવું એની દર્દભરી આંખોમાં દેખાય! એ   વેસ્ટ ફિલાડેલ્ફિયાની વંઠેલી વાન્ડા યાને કે ‘વિકેડ વાન્ડા’ તરીકે પ્રખ્યાત. વાન્ડાનું આમ તો શેરીઓમાં રૂમઝૂમતું નામ છે લૈલા. આમ જુઓ તો સાચા અર્થમાં વાન્ડા ગામ આખાની લૈલા જ હતી. ચપટી મારે તો ૫૦ ભાઈડા સેવામાં હાજર અને તાલી મારે તો ફિલાના મેયરને ય આવવું પડે હોં! ધમધમતો રૂવાબ! આ રૂવાબનો જવાબ ન મળે હોં! ઠાઠમાઠથી વેશ્યાનો ધંધો ચાલતો હતો. પણ અદેખા આડોશી પાડોશીઓએ,  ડિપાર્ટમેન્ટ ઓફ હ્યુમન સર્વીસીસને ફરિયાદ કરી કે તેનાં બે બાળકો આવા વાતાવરણમાં ‘નીગ્લેક્ટ’ અને ‘એબ્યુસ’ થાય છે. એક સવારે બન્ને બાળકોની કસ્ટડી વાન્ડા પાસેથી ઝૂંટવી લેવામાં આવે છે. બન્ને બાળકોને ફોસ્ટર હોમમાં ખસેડવામાં આવે છે. વેશ્યામાં રહેલી ‘મા’ – વાન્ડા ભાંગી પડે છે. સાથીદારો-મિત્રો કોઈ મદદ કરતું નથી. અંતે, થાકીને વાન્ડા સોશ્યલ વર્કરને પૂછે છે કે બાળકોની કસ્ટડી પાછી મેળવવા શું કરવું જોઈએ? વાન્ડાને જણાવવામાં આવે છે કે ૬ થી ૨૨ મહિના સુધી, ડિપેન્ડીંગ ઓન હર રિકવરી, વાન્ડાએ એક રીકવરી હોમમાં રહેવું પડશે. ત્યાર બાદ એનો કેઈસ શરૂ થાય.

વાન્ડા રાજીખુશીથી પોતાનો ધંધો – ઘરબાર બંધ કરીને ૩– ૪ જોડી કપડાં લઈ રીકવરી હોમમાં જાય છે, આ ટ્રીટમેન્ટ સેન્ટરમાં વાન્ડાની તમામ આદતોનો ભુક્કો કરી નવી વાન્ડા બનાવવામાં આવે છે. નિયમિત જીવન જીવવાની ચાવીઓ વાન્ડાને નવો વળાંક આપે છે. અઠવાડિયામાં ત્રણ વાર થેરેપિસ્ટને કલાક કલાક મળવાનું, સપોર્ટ ગ્રુપ રોજ ભરવાનાં અને પોતાની જેમ ભાંગેલી-દુઃખી સ્ત્રીઓ સાથે રહેવાનું. વાન્ડાએ તમામ અગ્નિપરીક્ષાઓ પાસ કરી, દોઢ વર્ષના અંતે એને સરકારી મકાન (સેક્શન એઈટના) દરજ્જા નીચે રહેવા માટે મળે છે. બન્ને બાળકોની કસ્ટડી પાછી મળે છે. જિંદગીમાં પહેલી વાર પોતાનું મકાન, બન્ને બાળકો અને એક આદર્શ માતા તરીકે વાન્ડા પા-પા પગલી માંડતાં-માંડતાં ચાલતી થાય છે. દર અઠવાડિયે સોશ્યલ વર્કરો એની તપાસ લેવા, ઘર જોવા, બાળકોનું ધ્યાન લેવા આવે છે. વાન્ડા દર અઠવાડિયાની કરાતી તપાસમાં પાર ઊતરે છે. ધીમે ધીમે બન્ને બાળકો અને વાન્ડા નવા રૂટીનમાં ગોઠવાતા જાય છે.

ત્યાં એક નવી સમસ્યા ઊભી થાય છે. પેન્સિલવેનિયા સ્ટેટ જેલમાંથી ફોન આવે છે કે તમારા પિતા મિસ્ટર વિલિયમસનની શારીરિક સ્થિતિ બગડતી ચાલી છે. એઈડ્સનો હુમલો આખ્ખા શરીરમાં પ્રવેશી ગયો છે. એમની પાસે વધારેમાં વધારે ૫૦-૬૦ દિવસની જિંદગી છે. જો તમે અથવા તમારાં માતા કોર્ટમાં જઈ, નામદાર જજ પાસે વિનંતી કરશો તો મિ. વિલિયમસનથી જન્મટીપના છેલ્લા દિવસો કુટુંબ સાથે ગાળી શકાશે. વાન્ડાની આંખ સામે ચલચિત્રની જેમ અનેક પ્રસંગો ભાગા-ભાગી કરવા લાગ્યા. કાનમાંથી અંગારા છૂટે એટલી ભયાનક ચીસો સંભળાવા લાગી. પોતાના સ્તન પર પહેલીવાર ઠંડાગાર હાથના ડામ લાગેલા એવો જ ઠંડો દાહ થવા લાગ્યો. છેક બાળપણની રાતોની રાતો નાની વાન્ડાને ઘરમાં એકલી મૂકીને મા-બાપ ‘કોકેન ગેલેરી’ માં ધમધોકાર ધંધો કરતા હતા. પૈસાના ઢગલા વચ્ચે દટાઈ જતા બાળકની કોને પડી હતી! વાન્ડાને યાદ નથી કે ક્યારે આખી રાત નિરાંતે સૂવા મળ્યું હોય. બંદૂકના ધડાકા, રાડા-રાડી, મારપીટ અને કારમી ચીસો પાડતી પોલીસ કારો અને એમ્બ્યુલન્સો! બન્ને કાન ઉપર ઓશીકાં ઢાંકી, એક ટેડી-બેર બે પગ વચ્ચે દબાવી મોટા સિલ્કનાં કમ્ફર્ટરમાં પોતાની જાત બચાવતી-ડરતી, અને રડતાં, રડતાં, થાકીને સૂઈ જતી હતી.

આમ ને આમ વાન્ડા ૧૨ વર્ષની થાય છે. દસ વર્ષે તો વાન્ડા પુખ્ત વયની સ્ત્રી જેવી ભરાઈ ગઈ હતી. એક શિયાળાની રાતે વાન્ડાના મા-બાપ લગભગ ૨-૩ વાગે ઘરે આવ્યાં હશે. વાન્ડાનો બાપ ચકચૂર નશામાં હળવેકથી વાન્ડાના નાના બેડમાં પ્રવેશે છે, અને વાન્ડાના સ્તન પર ઠંડા હાથનો પહેલો ડામ દેવાય છે. અતિશય ભયમાં પોતે રાડ પાડે તે પહેલાં, બીજો ઠંડો હાથ વાન્ડાના મોં પર દાબી દેવામાં આવે છે. વાન્ડાના દેહનો ઉપભોગ એક અકરાંતિયા; ભૂખ્યા વરુની જેમ, રાક્ષસી દરજ્જે કરવામાં આવે છે. વહેલી સવારે વાન્ડા ઊઠે છે ત્યારે લોહીથી તરબતર પથારી જોઈ ડરી જાય છે. મા તો ઘસઘસાટ સૂતી છે. વાન્ડા પોતે જ પોતાની પથારી સાફ કરીને નવી ચાદરો પાથરે છે. આમ ૨ વર્ષ સુધી એક બાળક રૂંધાતું જાય છે.

ત્યાર બાદ એક રાત્રે વાન્ડાના પિતાને એના બે સાથીદારો સાથે રૂમમાં પ્રવેશતાં જોઈ વાન્ડા ઉપલા માળની બારીમાંથી ભુસ્કો મારી કૂદી પડે છે. વાન્ડા નાસી છૂટે છે. બહેનપણીઓનાં ઘરે રહે છે. પણ દરેક જગ્યાએ પોતાની જાત ઉપર હુમલો થવાનો ભય એને ભાગતી કરી મૂકે છે. છેવટે હારીને વેશ્યાનો ધંધો કરે છે અને પોતાનો ગુસ્સો પોતાના પેટમાં દાબતી ફરે છે. અન્યાય, લાચારી દબાવીને મોઢા પર એક નવું હસતું મહોરું પહેરી લે છે. વિચારોની અનેક હારમાળાઓ તૂટતાં… ફરી વાસ્તવિકતામાં પ્રવેશે છે. આ જ બાપ, આ મિસ્ટર વિલિયમસનને છોડાવવા કે જેલમાં ખદબદતા મોતમાં મરવા દેવા!! – મા તો મૂઈ ક્યાં હશે? બાપ જેલમાં ગયા પછી કંઈ કેટલા ભાઈડાઓ ભેગી ફરતી ફરે છે એવા વાવડ સિવાય કોઈ વધુ બાતમી નથી. કંઈ કેટકેટલી ભાંજગડ પછી વાન્ડાને થાય છે કે.. બાપ છે, મારો છે, લાચાર છે, પોતે કાંઈક કરવું જ જોઈએ.

વાન્ડા લગભગ બધા જ નામદાર જજ સાહેબને ઓળખે; બધા જ કમ્યુનિટી લીગલ સર્વીસના વકીલોને ઓળખે. વાન્ડાની લીગલ હિસ્ટ્રી એવડી લાંબી છે કે ફિલાડેલ્ફિયાની પોલિસ, પ્રોબેશન ઓફિસરો અને જજ લોકો એને નામથી/ કામથી/ પર્સનલી ઓળખે. વાન્ડાને વિચાર આવ્યો કે લાવને, દયાળુ, જૂના-જાણીતા-ઓળખીતા જજને મળીને વાત કરું. બાપને મરવાનું તો છે જ પણ છેલ્લા થોડા દિવસ કુટુંબનાં માણસો સાથે રહેવા માટે એને મુક્ત કરે.

વાન્ડા તો જાય છે કોર્ટમાં અને કંઈ કાલાવાલા કરી મહામહેનતે જજ સાહેબની મુલાકાત માંગે છે. અનેક પ્રયત્નો પછી ૧૦-૧૨ દિવસે જજ સાહેબ દસ મિનિટની મુલાકાત આપે છે. વાન્ડા પોતાની ઈચ્છા- વિનંતી વ્યક્ત કરે છે. જજ સાહેબ હુકમ છોડે છે કે વાન્ડાના પિતાના જેલમાંથી છુટ્ટા કરો. પિતાને તાબડતોડ એક રીહેબ સેન્ટરમાં રહેવાની છૂટ મળે છે. વાન્ડાને થાય છે કે પોતે પિતાનું જીવતાં જીવ જગતિયું કર્યું. તમામ પિતૃતર્પણ પતી ગયું. વાન્ડા અને બન્ને બાળકો, રોજની સાંજ વાન્ડાના પિતા સાથે ગાળે. છૂટા પડતા પહેલાં પ્રાર્થના કરે અને વિદાય લે. આમ કરતાં-કરતાં ૨૦-૨૫ દિવસ પછી ‘ફાધર્સ ડે’ આવ્યો. વાન્ડાએ કેઈક બનાવી. ફૂલો ખરીદ્યાં અને બાપા માટે સરસ મજાનો સિલ્કનો નાઈટ ડ્રેસ લીધો. બન્ને બાળકો અને વાન્ડા હોંશેહોંશે દાદાને મળવા ગયાં.

વાન્ડાએ કહ્યું કે, ‘મારાં બાળકો અને હું ખુશનસીબ છીએ કે આજે આપણે આખ્ખું કુટુંબ સાથે ફાધર્સ ડે ઉજવીશું.’

બરાબર તે જ ક્ષણે વાન્ડાની મા પણ પ્રવેશે છે અને કહે છે કે મને આજે જ ખબર પડી કે મારા પતિ મૃત્યુની રાહ જોતાં એક રીહેબ સેન્ટરમાં છે. હું ગભરાયેલી, મૂંઝાતી આ બાજુ દોડતી’ક પહોંચી છું. મિ. વિલયમસને પત્ની સામે જોયું, પણ કંઈ જ વાર્તાલાપ ન કર્યો.

પિતાશ્રી એટલું જ બોલ્યા કે “મારો વીંખાઈ ગયેલો માળો ફરી વાન્ડાએ બાંધ્યો છે. આ નાના બે પરિંદાઓને એમાં જતનથી સંભાળજે.” ત્યાર બાદ ઈશારાથી એની માને અને બન્ને બાળકોને સમજાવે છે કે બહાર જાઓ.  બાપની ઈચ્છા હતી કે વાન્ડા સાથે એકલા વાત કરે.

વાન્ડાનો હાથ પોતાના હાથમાં લઈ કહે છે, “દિકરી, મેં તારા દેહનો ઉપભોગ ૨ વર્ષ સુધી લગલગાટ કરેલો. મને બરાબર યાદ છે કે જે દિવસે મારા સાથીદારને લઈને આવ્યો તે જ દિવસે તેં મારા ત્રાસમાંથી મુક્ત થવા, બારીમાંથી ભુસ્કો મારેલો.” પછી શ્વાસ લેવા રોકાઈને કહે, “મેં તારી જિંદગી વેડફી નાંખી, અરે, છૂંદી નાંખી, પણ તેં તો મારું મોત સુધારી દીધું. મને બને તો માફ કરજે. તું તો દીકરીને બદલે સાક્ષાત મારી ‘મા’ બની ગઈ છો!” અને આટલું કહેતાં જ વાન્ડાના બાપની આંખો મિંચાઈ ગઈ. વાન્ડાથી ચીસ પડાઈ ગઈ, “ડે..ડી…!” અને મનમાં બોલીઃ હેપી ફાધર્સ ડે ડેડી!”

ફ્લાઈ રાઈટ – વાર્તા – સુચિ વ્યાસ – ઓડિયો વીઝ્યુઅલ -વિજય ઠક્કર અને સુચિ વ્યાસ

ફલાય રાઈટ – સુચિ વ્યાસ

અમેરિકામાં આવ્યા બાદ આમ ને આમ ઘણાં વર્ષો આડેધડ જ્યાં-ત્યાં નોકરિયું કરી. માંડ માંડ આખરે એક ધંધામાં જીવ હેઠો બેસાડી, લાઇને ચડી. મારા પિતાશ્રી જ્યારે ‘અખિલ હિંદ નશાબંધી’ના પ્રમુખ તરીકે રાષ્ટ્રસેવાનું દાન આપતા હતા ત્યારે સપને પણ ખ્યાલ નહોતો કે હું પણ ક્યારેક ડ્રગ-આલ્કોહોલના પ્રોફેશનમાં કામ કરીશ!

Continue reading ફ્લાઈ રાઈટ – વાર્તા – સુચિ વ્યાસ – ઓડિયો વીઝ્યુઅલ -વિજય ઠક્કર અને સુચિ વ્યાસ

અભય-વાર્તા-સુચી વ્યાસ

અભય

શરદ બાબુની નવલકથાઓ વાંચી આદર્શવાદી અભય પીએચ.ડી. ના અભ્યાસાર્થે અમેરિકા આવે છે. શાંતાબેન અને ટપુભાઈ ચાવડાનો એકનો એક પુત્ર આટલે દૂર જાય છે એટલે તેમની સ્ટેજ ચિંતા અને આનંદમાં માતાપિતા લાગણીઓમાં ઝોલાં ખાવા લાગે છે. “અભય અમેરિકા જઈ દારૂ ન પીતો, છોકરીયુંમાં ન પડી જતો.” વગેરે દરેક મા-બાપ આપે એવી બધી સલાહ તેઓ એને આપે છે. અભય તો મુંબઈ યુનિવર્સીટીમાં નાટકોનો રાજા અને સંગીત સભાનો સોદાગર.. એ ય ને ચોપડાં, કપડાં અને વાંસે રાજકપુર સ્ટાઇલનું એર્કોડિયન લઈને એનઆરબર મીશીગન યુનિ. માં પ્રવેશે છે. 

Continue reading અભય-વાર્તા-સુચી વ્યાસ

માઈકલ-વાર્તા- સુચી વ્યાસ

(સત્ય ઘટના પર આધારિત. નામઠામ ગોપનિયતા રાખાવા માટે બદલી નાંખવામાં આવ્યા છે.)

માઈકલ –    સુચી વ્યાસ

વાંકોચૂકો, રાંગો ત્રાંગો માઈકલ સાયકલ ઉપર રોજ સવારે અમારી ડ્રગ રિહેબિલિટેશાનની ક્લીનિકમાં આવે. મોઢું ખોલે તો બખડજંતર દંતાવલિનાં દર્શન થાય. આંખો વાંકીચૂંકી. ઊભો રહે તો ત્રિશંકુની મુદ્રા. પણ જયારે એની વાતું સાંભળો તો થાય કે આ ૫ ફટ ૧૦ ઈંચનો  માણસ મોટાં મોટાં ધીંગાણાંમાં ક્યાંથી સમાયો, ક્યાંથી બચી ગયો અને કેમ હજી જીવે છે! ગન ફાઈટ, ફિસ્ટ ફાઇટ, પોલીસ સાથે મારામારી, દુશમનોના ઘર ઉપર ફાયરબોમ્બની બોમ્બમારી 

Continue reading માઈકલ-વાર્તા- સુચી વ્યાસ

સનમની શોધમાં – વાર્તા – સુચીવ્યાસ

સનમની શોધમાં – વાર્તા – સુચી વ્યાસ

બસ, ધારી લો. એક છોકરી-ના, ના આધેડવયની એક સ્ત્રી, નામ છે માયા; ભાગા ભાગી અને ધમાલ જેવો મસાલેદાર વાવાઝોડાનો વરસાદ; તમે જો એને મળો તો એને જોઈને તમને હાંફ ચડે! મોટર ચલાવે તો મનમાં થાય કે એને કહી દઉં, “માયાદેવી, આ મોટર છે, હેલિકોપ્ટર નથી.” આ માયાનો પ્રશ્ન ૨ – ૪ વર્ષોથી મિત્રોની દુનિયામાં ગંભીર બની ગયેલો.

Continue reading સનમની શોધમાં – વાર્તા – સુચીવ્યાસ

મારી બા: ગાંધી આશ્રમની કાદુ મકરાણી – સુચી વ્યાસ

મારી બા: ગાંધી આશ્રમની કાદુ મકરાણી  – સુચી વ્યાસ 

સત્યાગ્રહ આશ્રમમાં રહેતા લોકોની અનેક અંગત વાતોથી અને નિજી અનુભવોથી આપણે સહુ ઠીક ઠીક પરિચિત છીએ. પણ ગાંધી બાપુ પાસે વર્ષોનાં વર્ષો રહી મૂક સેવા આપનારી સ્ત્રીઓને આમ ખાસ મહત્ત્વ આપવામાં આવ્યું નથી. એ સ્ત્રીઓમાં એક મારી બા પણ હતી. મને “ચાનસ” ચઢાવવામાં આવ્યું છે કે “સુચી, તારી બા વિશેય તારે લખવું જોઈએ. તારી બા તો ગાંધી આશ્રમમાં તેર વરસ રહેલાં ને!” 

Continue reading મારી બા: ગાંધી આશ્રમની કાદુ મકરાણી – સુચી વ્યાસ

ક્રીક્સાઈડ – સુચી વ્યાસ

પરિચયઃ સુચી વ્યાસ નું નામ એ અમેરિકાના ઈસ્ટ કોસ્ટના ટ્રાય સ્ટેટના મુખ્ય શહેરોમાં ન જાણતું હોય એવું ભાગ્યે જ કોઈક મળે. ટ્રાય સ્ટેટ્સના આ શહેરો એટલે ફિલાડેલ્ફિયા, સાઉથ જર્સીના ચેરીહીલ અને બીજા આજુબાજુના ટાઉન્સ (જેમાં નોર્થ જર્સીના શહેરો પણ ઉમેરવા પડે.) અને વિલમીંગટન જે અનુક્રમે પેન્સિલવેનીયા, ન્યુ જર્સી અને ડેલાવર સ્ટેટ્સમાં આવેલા છે. આમાં ન્યુ યોર્ક શહેર પણ ખરું. સુચીબેનનું ઘર “પથિક આશ્રમ” તરીકે જાણીતું અને એમાં એન્ટ્રી લેવાની એક જ રીક્વાયરમેન્ટ, તમે બસ, આપણા માણસ હોવા જોઈએ. એમના ઘરેથી અનેક અજાણ્યા લોકોને શરૂઆતના દિવસોમાં વતનથી દૂર વતનનું ઘર મળ્યું છે, જોઈતી દરેક મદદ મળી છે, મા અને મોટીબેન જેવા સુચીબેનનો નિર્વ્યાજ સ્નેહ અને જરૂર પ્રમાણે માર્ગદર્શન મળ્યું છે. આ બધાંમાં લિમિટેડ પૈસા લઈને આવતાં વિદ્યાર્થીઓથી માંડી નાનાં મોટા દરેક વર્ગ અને ન્યાત-જાતનાં લોકો શામિલ છે. સુચીબેનનું વતન જેવી હૂંફ આપતું ઘર આવા અજાણ્યા પથિકો માટે મંદિર જેવું ગણાય છે. સુચીબેને માસ્ટર્સની ડીગ્રી હ્યુમન સરવિસિસમાં અમેરિકાની લિંકન યુનિવર્સીટીમાંથી મેળવી અને એડીક્શન કાઉન્લસેર તરીકે વર્ષો સુધી કામ કર્યા પછી હવે આનંદથી રિટાયર્ડ જિંદગી વ્યતીત કરે છે. રાજકોટના ગાંધીવાદી પરિવારમાં ઉછેર પામેલા સુચીબેન લગ્ન પછી અમેરિકા આવ્યાં. ૫૬ વર્ષથી સુખી લગ્નજીવન વિતાવતાં ,બે સંતાનોને મોટાં કર્યાં અને બહોળા પરિવારને માટે વડલા જેવો વિસામો બન્યાં. આજે ત્રણ ગ્રાન્ડ ચિલ્ડ્રન્સ સાથે , પોતાના પરિવાર, મિત્રો, સ્નેહી, સ્વજનો સાથે સુચીબેન એમની ભાષામાં, “એ ય..ને, જલસા કરે છે.” આવા મસ્તીના મસ્ત કલંદર જેવા સુચીબેનને આંગણું માં આવકાર આપતાં અત્યંત આનંદ અનુભવું છું. આપણને એમની રોજિંદા જીવનને સ્પર્શતી, સાદી, સરળ અને મારા-તમારા જેવા સામાન્ય માનવ હ્રદયના ધબકારા ઝીલતી કલમનો લાભ આવનારા ૧૩ અઠવાડિયા સુધી મળવાનો છે. આપ સહુ વાચકો પણ ખુલ્લા દિલથી એમને આવકારશો એની મને ખાત્રી છે. એમનું પુસ્તક “સુચી કહે” એ ખૂબ વખણાયું છે.

ક્રીકસાઈડ

Continue reading ક્રીક્સાઈડ – સુચી વ્યાસ