જિંદગી એક સફર હૈ સુહાના – એપીસોડ ૧૫ (જયશ્રી વિનુ મરચંટ)

“અબ કહાં જાયેં હમ!”

ઓક્ટોબર ૧3, ૨૦૧૭, ઈન્ડિયાના મર્ડર ક્રાઈમના “બ્રેકિન્ગ ન્યુઝ” દેશી ટીવી ચેનલ પર સાંભળ્યા કે રાજેશ અને નુપુર તલવારને એમની દિકરી, અરુષી અને ફુલટાઈમ ઈન-હાઉસ હેલ્પર, હેમરાજના ખૂનના આરોપમાંથી મુક્ત કર્યા. મને થયું, જેલમાંથી બહાર આવીને એ લોકો હવે ક્યાં જશે? કઈ રીતે આગળ જશે? હું અસંમજસમાં હતી અને મને યાદ આવ્યાં, અમારા છનુકાકા! વિનુ કહેતા, “ઘણા માણસો ડીએનએ પ્રમાણે એવા હોય કે વિપરીત સંજોગોમાંયે, ક્યાં જશું, શું થશે કે શું કરીશું, એવા પ્રશ્નો સતાવતા નથી! છનુકાકાને જો!” અમને અમેરિકા આવ્યે માંડ છ મહિના થયાં હતાં. અમારું પહેલું એપાર્ટમેન્ટ ફિલાડેલ્ફિયાના સબર્બ, અપરડર્બીમાં હતું. ત્યાં એપાર્ટમેન્ટનું મહિનાનું ભાડું સસ્તું હોવાથી, અમારું કોમ્પલેક્સ ઈમીગ્રન્ટો માટે સ્વર્ગ ગણાતું. એ કોલોનીની એક્ઝીટના રસ્તાની જમણી બાજુ ટાઉન હોમની હાર હતી. ડાબી બાજુએ બસસ્ટોપ હતું. સામી બાજુ એક નાનું શોપિંગ સેન્ટર હતું. અમે બધાં ઈમીગ્રન્ટો માટે એ બસસ્ટોપ અને શોપિંગ સેન્ટર નવા દેશીઓને મળવાનું મીટિંગ સ્થાન હતું. વિનુ સવારના એ બસ સ્ટોપ પરથી ઓફિસ જતા. એક દિવસ, રાબેતા મુજબ બસની રાહ જોતા હતા ત્યાં પિસ્તાળીસ-પચાસની ઉમરના છનુકાકા આવીને, હિંદીમાં કહે, “તમે દેશી હો?” ઓછબોલા વિનુએ ડોકું ધુણાવ્યું. “તુમ બસમાં જાવાના હૈ?” વિનુથી એમની હિંદીનો મારો સહન ન થયો આથી નછૂટકે બોલ્યા, “ગુજરાતી છું.” છનુકાકા આંખોમાં આંસુ સાથે એમને ઓલમોસ્ટ ભેટી પડ્યા. પછી કહે, “હું રાજકોટથી છું. આંઈ પેલા ટાઉન હોમ છેને, ત્યાં મારી બેન ભેળો રઉં છું. બેનબનેવી ડોક્ટર છે. ઈ કામે વયા જાય. હું ટાઈમપાસ કરવા બસ સ્ટોપ પર સવારના સાડાસાતથી સાડાનવ લગી ઊભો રઉં. દેશીઓને મળીને ખુશ થાઉં.” વિનુ કઈં પૂછે એ પહેલાં છનુકાકા કહે, “તમે ક્યાં રહો છો?” વિનુએ કહ્યું, “આ કોમ્પ્લેક્સમાં.” છનુકાકા કહે, “ક્યાં, કયા મકાનમાં? હું આંઈ તો મહિનાભરથી છું અને બધાય દેશીને ઓળખું. બધાયને ઘેર જવાનો આપણો સંબંધ છે!” વિનુને થયું, કાકા પીછો છોડવાના નથી, આથી બોલ્યા, “આઈ” બિલ્ડિંગમાં, બીજે માળે, ૧૦૫ નંબરના એપાર્ટમેન્ટમાં.” છનુકાકા કહે, “સાંજના તમે પાંચ વાગે ઘરે પહોંચો?” વિનુએ માથું ધૂણાવીને હા પાડી. ત્યાં તો એમની બસ આવી ગઈ. વિનુ ઉપર ચડતા હતાં ત્યારે કહે “સાંજના છ વાગે ચા પીવા તમારે ઘેર આવીશ.”
રોજના ટાઈમે વિનુ ઘરે આવ્યા. હું તે સમયે લોકલ કાઉન્ટી હોસ્પિટલમાં નાઈટ શીફ્ટ માટે ટ્રેનિંગ લેતી હતી. હું ચા બનાવીને કીટલીમાં રેડી રહી હતી ત્યાં તો નીચેથી રિંગ વાગી. હજુ અમે ઊભા થઈ, મેઈન દરવાજો ખોલવા બટન દબાવી પૂછીએ કે કોણ છે, એ પહેલાં ઘરના દરવાજાની રિંગ વાગી. વ્યુઈંગ ગ્લાસમાંથી જોયું તો દેશીભાઈ, ઈસ્ત્રી ટાઈટ, સફેદ દૂધ જેવો લેંઘો-ઝભ્ભો પહેરી ઊભા હતા. મેં દરવાજો ખોલ્યો તો સીધા ઘરમાં ધસી આવ્યા અને કહે, “લ્યો, સમયસર આવી ગયો. નીચે સુરી સાહેબ દરવાજો ખોલતા હતા તો હુંય આવી ગયો. વિનુભાઈ, યાદ છે ને, આપણે સવારે બસ સ્ટોપ પર મળ્યા હતા? નીચે મેં તમારું નામ વાંચી લીધું.” પછી ખુરશી પર બેસતા કહે, “તમે તો બેન, ચા પણ તૈયાર રાખી છે ને કાંઈ! હવે મારું નામ કહું બેન. હું છનુ અમીન. આંઈ બાજુના ટાઉન હોમમાં મારી નાનકી ડોક્ટર બેનને ત્યાં બે મહિનાથી છું.” છનુકાકાએ પોતા વિષે જણાવતા કહ્યું, “ભઈ, હું સૌથી મોટો. માબાપાએ બઉ ભણાવવાની મથામણ કીધી પણ મને ભણતર નો ચઈડું! પછી બાપાએ આફ્રિકા ધકેલ્યો. ઈદી અમીને બધાય દેશીને, પાઈ પૈસો હારે લીધા વિના ત્યાંથી કાઈઢા. હારું થ્યું કે મેં મારી કમાણી ઘર ભેગી કરી હતી. તેમાંથી ભાઈ અને નાનકી ભણી ગ્યાં, માબાપા અને ભાઈ માટે ઘર બનાવરાવ્યું. માબાપા મોટા ગામતરે ગ્યા. ભાઈ કીયે કે ઈ ત્રણ છોકરા સોત ઘર છોડીને ક્યાં જાય, તે ઘર એના નામ પર કરી દીધું. પછી નાનકીએ મને આંઈ બોલાઈવો. આવડી મારી કથા.” વિનુ તો ચૂપચાપ સાંભળતા હતા. મેં રસોઈ કરતાં પૂછ્યું, “છનુકાકા, તમારા પત્ની ને સંતાનો ક્યાં છે?” છનુકાકા બોલ્યા, “બેન, હું તો આફ્રિકામાં મજૂરી કરતો’તો. ભઈણો નો’તો, તે મને કોણ છોડી દે? કોઈ અભણને પૈણી એનેય મારી હારે દુઃખી કરવી? આપણે ફક્કડરામ સારા. આતો તમે બેન પૂઈછું તો કઉં કે આપણનેય એકવાર કોઈ ગમી ગઈ’તી હોં. ઈ મેટ્રીક લગણ ભણેલી હતી. હું તો જઈને પૂછી આવ્યો કે હું આફ્રિકામાં મજૂરી કરું છું. તને લવમાં રસ છે?” મેં માંડમાંડ હસવું ખાળીને કહ્યું, “તો એણે શું કીધું?” છનુકાકા બોલ્યા, “કીધું શું, એક લાફો ચોડી દીધો, આ જમણા ગાલે! ઈ પૂરું નો’તું તે એના ભાઈને મોકલી મને ધીબી નાઈખો!” વિનુએ મરકીને કહ્યું, “છનુકાકા, ખરા છો તમે!” છનુભાઈ બાળક જેવું હસીને બોલ્યા, “જે સાચું છે તે છે!” મેં કહ્યું, ‘કાકા, તમે હવે જમીને જજો. પંદર-વીસ મિનિટમાં રસોઈ તૈયાર.” કાકા કહે, “એક શરતે જમીશ, જો મને રોટલી બનાવવા દે’શો તો.” વિનુ બોલ્યા, “આજે નહીં. તમે પહેલીવાર આવ્યા છો.” કાકા કહે, “બેન, મજાની બે-પડની રોટલીઓ બનાવીશ. ન ગમે તો તમે બનાવજો.” અને કાકા રોટલીઓ બનાવીને જ જંપ્યા! જતા જતા કાકા કે’તા ગયા, “વિનુભાઈ, કાલથી હુંય બસમાં ભેળો આવીશ. પંખા અને એરકન્ડિશન રિપેર કરવાની દુકાનમાં કામ મળ્યું છે. ૪૨મી માર્કેટ સ્ટ્રીટ પર. બસમાં હારે જઈશું.” અને બાળકોને વ્હાલ કરીને ગયા.
બીજે દિવસે કાકા વિનુ ભેગા બસમાં ગયા. એમની પાસે બસનો મહિનાનો પાસ હતો. બસ ડ્રાઈવર ફ્રેન્ડલી હતો ને રોજિંદા મુસાફરોને ઓળખે. વિનુએ એમનો પાસ બતાવ્યો. કાકાએ એમનો બતાવ્યો. બસ ડ્રાઈવર કહે, “ન્યુ વન ટુ ધીસ ટ્રાન્સીટ રુટ?” કાકા શું સમજ્યા તે ખબર નહીં, પણ બોલ્યા “હું વન જ છું સીંગલ, નો વન સાથે બીજું!” વિનુ અને કાકા બસ ડ્રાઈવરની પાછળની સીટ પર બેઠા. કાકા સ્ટોપ પર ઊતરતા પહેલાં વિનુને કહે, “માળો, જોજો, મને પાછો પૂછશે કે મેં ટિકિટ કઢાવી કે નહીં!” વિનુ કહે, “નહીં કાકા, એક વાર જ પાસ બતાવવાનો.” કાકા કહે “તમે જોજો! મારી હારે આ પે’લાં પણ થ્યું છે!” ને, કાકા ઊતરતા હતા ત્યારે બસ ડ્રાઈવરે દરવાજો ખોલતા કહ્યું, “ટેક ઈટ ઈઝી.” કાકાએ વિજયી નજરે વિનુ સામે જોયું અને કહ્યું, “મેં ન’તું કીધું?” પછી ડ્રાઈવરને પાસ બતાવતાં કહે, “ટિકિટ તો ભઈલા, પહેલેસે ટેકન હોં!” એ વખતે, વિનુ કદી ઓફિસે પહોંચીને ફોન ન કરે પણ તે દિવસે એમનો ફોન લંચ ટાઈમે આવ્યો. ત્યારે હું ઊઠી ગઈ હતી. વિનુ વાત કરતા હસતા હતા ને હું સાંભળતાં! પછી કહે, ”કાકા ખરેખર ભગવાનના માણસ છે. આવા બંદા આજના વખતમાં મળવા મુશ્કેલ છે.” બે અઠવાડિયા પછી, શનિવારે સવારે કાકા ઘરે આવ્યા. વિનુને કહે, “ભઈ, જરીક મદદની જરૂર છે. મારી નાનકીના વરને, હું ત્યાં રઉં છું ઈ નથી ગમતું. મારે કારણ ઈ બેઉને ટંટો થાય ઈ મને નથી ગમતું. તે તમારા મિત્ર, જે તમારી હારે બસમાં હોય છે, ઈ, તુલસીદાસ સંપટના ઘેરથી દેશમાં ગ્યા છે, ચાર મહિના માટે. મને સાથે રે’વા દે, તો અડધું ભાડું ભરીશ. ન થાય તો ચિંતા નો કરતા, કાંઈ ને કાંઈ જુગાડ થઈ જશે.” વિનુએ તુલસીભાઈને કહ્યું અને ચાર મહિના માટે કાકાની વ્યવસ્થા થઈ ગઈ. કાકા ઘરે આવ્યા ત્યારે ગળગળા થઈને બોલ્યા, “ભઈ, આજના ટાઈમે, સગું કોઈ માટે ન કીયે પણ તમારો પાડ કે તમે કીધું.” વિનુ કહે,”મૂંઝાતા વિના કામ હોય તો કે’જો.” પછી તો, અમારા એપાર્ટમેન્ટના દેશીઓની દરેક વીક એન્ડની પાર્ટીઓમાં કાકા હોય જ અને બધાયને કૂકીંગમાં, પીરસવામાં, ઊંચું-નીચું કરવામાં અને વાસણો સાફ કરવામાં મદદ કરતા. ક્યારેક કોઈ જો કાકાના ઈંગ્લીશની કે હિંદીની મસ્તી કરતા તો કાકા પોતેય એમાં શામિલ થતા. એકાદી પાર્ટીમાં કાકાને કોઈએ પૂછ્યું, ‘તમે રિપેરશોપમાં કામ કરો તો સુપરવાઈઝર સાથે કામની વાત કઈ રીતે કરો?” કાકાએ જરા પણ ઓછપાયા વિના કહ્યું, “મારા જેવા ઘણાય દેશી કામ કરે જેને ઈંગ્લીશના ફાંફા છે. પણ સુપરવાઈઝર હોશિયાર હોં. બધું સમજે. હમણાંનો દાખલો આપું! આ પરમ દિવસે સુપરવાઈઝરે એક પંખો સામે લાવીને કહ્યું, “ફાઈન્ડ રોંગ ફેન!” મને પંદર મિનિટમાં ડિફેક્ટ પકડાણી. સુપરવાઈઝરને કીધું, “ગુડ ફેન, નો પવન. નીડ આપણે ચાર- હા, યાદ આવ્યું, ફોર બેરિંગ ને ફેન વોક બરાબર.” તો એ સમજી ગ્યો અને કે’, “ઓકે, રિપેર એન્ડ બ્રીંગ પવન”. બધાં હસતાં હતાં તો કાકાએ જે કહ્યું તે ૩૮ વરસો પછી પણ મને યાદ છે, કાકા બોલ્યા, “ભઈ માણસને સમજવા માટે ભાષાની જરૂર ક્યાં? ભાષા તો ભાગલા પાડે!”
એક દિવસ, શનિવારે બપોરે બે વાગે કાકા આવ્યા અને વિનુને કહ્યું, ”ભઈ, જરા બેનને ઘર મારી હારે આવોને. બેનબનેવી કામથી બે મહિના ઓહયા (ઓહાયો) ગયા છે. મને આવતાજતા ઘરની ધ્યાન રાખવાનું કીધું’તું. તે હું ઘર ખોલી જોવા ગ્યો’તો તો કોઈ ગોરી મેડમ આવી. મને લાગ્યું કે ઈ તો ઘરના માલિકનું કાઈંક પૂછે છે તે મેં યસ, નો કહીને કામ ગગડાવ્યું. પણ ઈ મારી બેટી, ઘરની લોન પર, ઘરના વેચાણનું પાટિયું ઠોકી રઈ છે! એને ઊભી રાખી, તમને લેવા આઈવો. તમે ગોરી મેડમ સાથે વાત કરોને!’ વિનુ અને હું ત્યાં પહોંચ્યા. સેન્ચુરી ૨૧વાળી ગોરી રિયલટરે પોતાનું કાર્ડ આપીને ઓળખાણ આપી. કાકા બોલ્યા, “આપણને પણ આઈપું છે કાર્ડ!” રિયલટર સાથે વાત કરતાં ખબર પડી કે કાકા ઘરનો દરવાજો ખુલ્લો રાખીને બહાર આંગણામાં મૂકેલી ચેર પર બેઠા હતા. ત્યારે રિયલટર બેન નેબરહુડમાં હતી એટલે એમને ઘર વેચવાનું છે કે નહીં એ પૂછ્યું ને કહ્યું કે આ ફ્રી એસેસમેન્ટ છે. પછી ઘર જોવા તથા ભાવ નક્કી કરવાની રજા માગી. કાકા શું સમજ્યા એમને ખબર! વિનુએ રિયલટરને સમજાવ્યું કે કાકા કેરટેકર છે, ઓનર નથી. ઓનર બહારગામ છે. ભાષાની તકલીફથી આવું થયું છે. રિયલટર વ્હાઈટ લેડીએ ખેલદિલીથી હસીને ખુલાસો સ્વીકાર્યો અને કાકાની સહી કરેલા, ને, રજા આપતા કાગળો પરત કરીને ગયા. વિનુએ કાકાને કહ્યું, “કાકા, આમ કોઈ સહી કરતું હશે? બીજીવાર ન કરતા. ક્યારેક તકલીફમાં આવશો.” કાકા એટલી સાલસતાથી બોલ્યા, “ભઈ, મને તો કઈં “ફ્રી” સમજાણું એ પછી થ્યું, આપણને અંગ્રેજીમાં સહી કરતાં આવડે, ઈ ગોરીને દેખાડવાનો મોકો ક્યાં મળવાનો! તે ઉત્સાહમાં, સહીયું કરી આપી! માફ કરજો ભઈ, તમને મારે કારણે પીડા થઈ.” કાકા ગળગળા થઈ ગયા હતા! એના પછી તો, કાકા ૧૯૮૧માં એક ચર્ચમાં નોકરી કરવા એલનટાઉન, ફિલાડેલ્ફિયાથી ૬૦-૭૦ માઈલ દૂર ગયા. ક્યારેક ફોન આવતા. વરસમાં એકાદવાર કાકા, જૂના એપાર્ટમેન્ટના ગ્રુપમાંથી કોઈને ત્યાં, પ્રસંગોપાત, આવતા પણ ખરા. બધાના સંતાનો મોટા થતાં ગયાં. અમે કારકિર્દીમાં અને બાળકોના ભણતરમાં ગળાડૂબ વ્યસ્ત રહેવા લાગ્યાં. સમય સાથે, કાકા સાથેનો કોન્ટેક છૂટતો ગયો. કાકા ધીરેધીરે વિસરાતા ગયા.
૧૪મી ઓક્ટોબર, ૨૦૧૭ને દિવસે, એક મિત્રની ૪૫મી લગ્ન તિથિમાં હાજરી આપવા હું ફિલાડેલ્ફિયા ગઈ હતી. મેં અમારા જૂના મિત્રોને પૂછ્યું, “છનુકાકાના કોઈ ખબર?” ત્યાં હાજર રહેલા ૧૨ કપલ, હું-વિનુ અને કાકા, સહુએ સાથે એપાર્ટમેન્ટ કોમ્પ્લેક્સથી અમેરિકાના વસવાટની સફર શરૂ કરી હતી. કાકા ક્યાં ગયા કે કયાં છે એની ખબર કોઈનેય નહોતી. એક મિત્ર બોલ્યા, “રીયલી શેમ ઓન ઓલ ઓફ અસ! કાકા આપણી વચ્ચેથી સરકી ગયા ને આપણે ખબર જ ન રાખી!” ત્યાં જ, ડીજેએ ગીત વગાડ્યું, “જબ કોઈ બાત બિગડ જાયે, જબ કોઈ મુશ્કિલ પડ જાયે, તુમ દેના સાથ મેરા, ઓ હમનવાઝ!” લોકો ટેબલ છોડીને ડાન્સફ્લોર પર જવા માંડ્યાં.

Advertisements

12 thoughts on “જિંદગી એક સફર હૈ સુહાના – એપીસોડ ૧૫ (જયશ્રી વિનુ મરચંટ)

  1. અસ્સલ તળપદી એવા છનુકાકાની વાત કરવાની સીધી ને સટ રીત ગમી તો કઈ પણ સાથે એવી ય મનોમન પ્રાર્થના થઈ ગઈ કે આ ભોળિયા કાકાને ભગવાન સાચવશે તો ખરા જ. એમને જેમ તમે અને વિનુભાઇ મળ્યા એમ ક્યાંક ખોવાઇ ગયેલા કાકાને કોઇક તો સાચવારું મળ્યુ જ હશે.
    સાથે એક વાત પણ મનને અસર કરી ગઈ કે આપણે સૌ આપણી જ જંજાળમાં એટલા તો અટવાયેલા હોઇએ છીએ કે આપણા વચ્ચેથી કોઇ ક્યારે ખસી ગયું એની પણ નોંધ નથી લઈ શકતા.
    બીજું તો શું પણ ઉડતા સમયનો તકાજો ……….
    મળશે ક્યાંક તો છનુકાકા મળી જશે..

    Liked by 1 person

  2. રાજુલબેન, તમે દર વખતની જેમ વાતને હાર્દથી પકડી લીધી! અહીં વાત સો કોલ્ડ ભણેલાઓની રેટ રેસની અને હાથે ઊભી કરેલી જંજાળની જ છે કે આપણી વચ્ચેથી એક અંતરની સચ્ચાઈપૂર્વક અને કોઈ પણ ભારહીન જીવતો માણસ જતો રહે છે અને કેટલી સહજતાથી આપણે હાથ ઊંચા કરી દઈએ છીએ! પછી પાછલી જિંદગીમાં ભાર વિના કેમ જીવવું એ શીખવા જાતજાતના સ્વામીઓ પાસે જઈએ છીએ! By the way, આ પ્રસંગ ૧૦૦% સાચી વાત છે, including end.
    To this date, I do not know a person who will say that I liked someone out of my league and asked her if she is interested in love except Kaka! He never cared what people will think of him or how much advantage family took of him. His philosophy was simple, I will do what I can and if I goof up, I will admit with my self or whomever I have to, and move on! Only if I can be so transparent (like Kaka)without thinking લોગ ક્યા કહેંગે!
    (જયશ્રીબહેનનો ઈ-મેઈલ દ્વારા જવાબ)

    Liked by 2 people

  3. From: Dipal Patel
    Date: October 23, 2017 at 11:41:32 AM PDT
    આંટી.. તમે છનુંકાકા નું આખું દ્રશ્ય ઉભું કરી દીધું … ખુબ મજા આવી… કાકાનું અંગ્રેજી ગમી ગયું .. હાહાહા
    પણ તમે પાછી મને ભેરવી દીધી.. આ કાકા ગયા ક્યાં?
    તમે વાત વાતમાં વીનુંઅંકલ કેવા હતા એ બતાવો છો એ ખુબ ગમે છે. એમને મળી હોઉં એમ લાગે 🙂
    From: Jayshree Merchant
    Date: October 23, 2017 at 3:08:07 PM PDT
    To: Dipal Patel
    થેંક યુ, દિકરા.
    બે કારણોસર અંતમાં આ રીતે મૂકું છું.
    ૧. એક્ચ્યુલી, આટલું જ બન્યું હોય છે અને આ હકીકતોની સચ્ચાઈ જાળવવા જે છે તે એમનું એમ મૂકું છું.
    ૨. અહીં અંત વાચકની સંવેદના, કલ્પના અને ઈન્ટરપ્રીટેશન પર છોડી દઉં છું. જેથી ચમત્કૃ તિ અને કલાત્મકતા પણ જળવાઈ રહે.
    વિનુને દિકરીઓ બહુ જ વ્હાલી હતી. તમને સહુને મળવાની એમને પણ મજા આવત દિકરા. બહુ જ સાચા માણસ હતા એ. Thank you for your time and heartfelt comments.
    God bless you.
    Love and hugs
    Jayshree

    Liked by 1 person

  4. જયશ્રીબેન ,છનુકાકા નું પાત્ર તો ભાઈ ગમી ગયું ,તેમના પાત્ર દ્વારા અંગ્રેજી ન જાણતા લોકોની પરિસ્થિતિ સરસ રીતે રજૂ કરી છે.તેમના સ્વભાવ ની સરળતાને પારદર્શીતા મન ને સ્પર્શી ગઈ.તમારા
    એપીસોડ ની રાહ જોઈએ છીએ.

    Liked by 1 person

  5. છનાકાકા જેવા સરળ સ્વભાવના પ્રેમાળ લોકો આપણા જીવનમા આવે અને હળતા મળતા રહે ત્યાં સુધી તેમની હાજરી ની નોંધ લેવાતી નથી પણ જાય ત્યારે એક કસકનો અહેસાસ સાથે મનમા ગુંજે…
    कोई तो मेरे वजूद को, ठुकरा कर चला गया
    और कोई झूठी ख्वाहिशें, जगा कर चला गया
    ત્યારે બીજી તરફ આ ભાગદોડની દુનિયામા છનાકાકા જેવા લાગણીપ્રધાન પણ સહેલાઇથી ભુલી જવાય !
    ધન્યવાદ સુ શ્રી જયશ્રીબેન-છનુકાકા જેવા અંગ્રેજી ન જાણતા અભણ પણ ગણેલ પ્રેરણાદાયી પાત્રના પરિચય માટે
    દર વખતની જેમ આ વખતે સીનેમાના બે ગીતો બરોબર જામ્યા નહીં

    Liked by 1 person

  6. નમસ્કાર, આદરણીય પ્રજ્ઞાબેન,
    શીર્ષકનું ગીત એટલા માટે ખાસ પસંદ કર્યું, (વાર્તા લખાયા પછી) કે આવા સરળ, સહજ અને ખુશીથી આવનારી પળો જીવનાર છનુકાકાને તો કાલે શું કરવું એની ચિંતા ન જ હોય, પણ, આપણા જેવા સહુ જે જીવનની હાથે કરીને વોહરેલી ઉપાધીઓ અને તથાકથિત વ્યસ્તતામાં ગળાડૂબ રહીએ છીએ, એ બધા ક્યાં જઈશું અહીંથી? કેટકેટલું ગુમાવીશું ત્યારે આપણે અટકીને વિચારીશું કે, હવે ક્યાં જઈશું અને ક્યાં જઈ રહ્યા છીએ! બસ, this was the rationale behind this title of this episode.
    I want you to know Respected Pragnaben, how much I value opinion of such a well-read and highly knowledgeable person like you. It is absolutely my honor to get feedback from you and learn.
    Thank you again આદરણીય પ્રજ્ઞાબેન.

    Like

  7. જયશ્રી, છનુકાકાનું ઈંગ્લીશ અને છનુકાકાની વાતો વાંચવાની મજા પડી આવા પાત્રો અમેરિકામાં મળી આવે છે અને જિંદગીના વહેણમાં ખોવાઈ પણ જાય છે ખરેખર ક્યારેક આવા પાત્રો જીવનનો મેસેજ આપી જતા હોય છે છનુકાકાની નિર્દોષતા અને બીજાને પોતાના બનાવવાની કળા ભારતમાં બેઠેલા કોઈ કાકાની યાદ અપાવી જાય છે.દિલ ઢૂંઢતા હૈ ફિર વહી ફુરસતકે રાત દિન !!

    Like

પ્રતિભાવ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s